Hoofdstuk 1

Nog nooit was de zonsondergang zo mooi als vandaag, vond Sharon Grant, toen ze uit haar winkel kwam. Het was een warme zomeravond en het weekend stond voor de deur. Omdat Sharon nog niet lang geleden haar eigen knutselwinkeltje had geopend, had ze weekends vrij.Een meisje of een vrouw in te stellen was nu wat te vroeg. Het moest eerst maar een beetje lopen, zodat ze de persoon die voor haar kwam werken, enige zekerheid kon geven. Hoewel ze het niet had durfen hopen, waren er vanaf de dag der opening vele voorbij gekomen om een kijkje in haar winkel te nemen. Deze kwamen later weer eens en dan hadden ze vrienden of familie meegenomen, om alle nieuwtjes te laten zien wat er op de knutselmarkt op dat moment was. Mondpropaganda was altijd goed om zoiets op te bouwen. Ze wist dat vele eerst met skeptise gevoelens waren gekomen. Een vrouw die een eigen winkel begint. Dat kan toch niet goed gaan? Ze bood haar klanten een groot assortiment aan, om zo iedere wens te kunnen vervullen. Het liep gewoon fantastisch! Zelf was ze ook altijd druk in de weer om wat samen te zetten. Zo zijn haar porceleine poppen al een groot succes geworden. Het kostte wel veel tijd, maar ze was nu tenminste haar eigen baas. Ze besloot de winkel vijf dagen per week te openen en dan zaterdags thuis de boekhouding te doen. Ze had nu niet meer veel tijd om uit te gaan met haar vrienden, maar dat was de prijs die ze ervoor wou betalen. En het zou niet altijd zo zijn. Als alles liep, kon ze haar tijd weer anders indelen. Nu was ze op weg naar haar huis en ze genoot deze dagelijkse wandeling. Ze had het huis dat aan het strand lag, al enkele keren gezien en toen ze hoorde dat het te koop was, had ze er niet lang over nagedacht en het gekocht. Het was dicht bij haar winkel, dus perfekt voor haar. Ze keek naar de mensen die nog op het strand waren. Langzaam maar zeker werd het er rustig, nadat er overdag veel lichamen hebben liggen zweten onder de hete zon. Wat had Sharon zin om weer eens met een paar vriendinnen een gezellige en luie dag op het strand te verbrengen. Helaas... "Oh, de telefoon gaat" riep ze hardop tegen haarzelf. Ze nam snel de hoorn en was net op tijd. "Hai Sharon. Ik wilde net opleggen. Ben je net terug uit je werkpaleis?". Sharon moest lachen. "Ja, ja. Jij hebt een goed leventje zus. Je man brengt het geld naar huis. Jij geeft het uit aan babykleertjes of je ligt lekker lui thuis, met een doos chocolade op je schoot. Of niet soms?"Nu moest haar zus ook lachen, want er stond inderdaad een doos chocolade niet ver van haar vandaan en die was al bijna leeg. "Tja mijn allerliefst zusje.Dat is nu èènmaal zo als je zwanger bent! Ik laat me lekker verwennen zolang het nog gaat. Want als de baby er is, dan is het afgelopen met dit alles. Maar in deze hete zomer zwanger te zijn, is niet alleen maar pret! Dat kan ik je wel vertellen!". Het is het eerste kind van Kelly en Tom en Sharon verheugt zich zeer op haar eerste tante zeg(st)er. Nog drie weken en dan zal de kleine komen. "Ik weet hoe akelig je je nu voelt. Denk ik tenminste, want zoals je weet was ik nog nooit zwanger. Maar om op een ander thema te komen. Waarom bel je me eigenlijk?. Probeer je me weer om te praten, om met èèn van je mannelijke vrienden uit te gaan? Want als dat zo is moet ik je teleurstelen, want ik heb nog veel werk te doen. Okay?". "Sharon!! Je doet nu net alsof ik steeds probeer èh... èh... Nou ja !! Ik probeer toch alleen maar mijn enig zusje dat ik heb, gelukkig te maken? En èh... als jij geen tijd hebt om een man te zoeken, dan doe ik dat graag voor je", stammelde ze onschuldig. Sinds Sharon van haar man gescheiden was, probeert Kelly haar jonger zusje steeds weer te koppelen aan èèn van haar vrienden, wat Sharon alleen maar amusant vindt. Tot nu toe waren het mannen geweest die ze mocht, maar dat was dan ook alles. Tijd om verliefd worden had ze niet en op het moment was ze gelukkig zo. Haar winkel was haar nieuw leven en naar meer had ze geen behoefte. Jeff en zij waren vier jaar lang getrouwt geweest en na de vreselijke ontdekking, hem met een andere vrouw in bed aangetroffen te hebben, was voor haar het thema liefde afgesloten. Ze was die dag vroeger thuis gekomen en wou Jeff verrassen, wat gelukt is! En niet alleen hij was verrast gewesen! Het was een enorme schock toen ze die twee thuis had ontdekte. Ze had nog diezelfde avond haar koffer gepakt en woonde, zolang ze nog geen woning had gevonden, bij Tom en Kelly. Van Jeff heeft ze nooit meer wat gehoort. Hij had op haar verzoek haar spullen ingepakt en naar haar toegestuurt. Zonder een brief, uitleg of verontschuldiging. Dat ze zich zo in hem had kunnen vergissen, had ze niet gedacht, maar was nu blij dat het voorbij was. Er had altijd iets tussen hun twee gemist, maar had nooit geweten wat. Hierover dacht ze niet langer meer na. Ze hoopte dat ze hem nooit meer zag, want het kon zijn dat ze hem dan toch nog een klap in zijn gezicht zou geven. Wat ze toen al op die avond het liefst had gedaan en toch beheerst genoeg gewesen het niet te doen. Ze besloot helemaal opnieuw te beginnen. Nu had ze inmiddels haar eigen huis en winkel. Een heel nieuw begin, zonder een man waarmee ze dit deelde. Helaas werd er steeds weer over haar geroddeld. Een gescheiden vrouw en dan ook nog een eigen winkel beginnen... Maar Sharon was altijd al anders geweest en Kelly bewondert haar hiervoor. Sharon liet zich deze roddels niet afschrikken. Toch wil Kelly graag een man die van haar zusje houdt en haar bijstaat. "Hallo Sharon? Ben je nog daar?" hoorde ze Kelly roepen. "Ja ik ben er nog". "Waar was je met je gedachten zeg?". "Bij Jeff." "Wat? Alsjeblieft Sharon. Hoe kun je dat nu doen? Je bent zonder deze have gare veel beter af en dat weet je". Ja dat is ze zeer zeker, dacht Kelly. Zijzelf was heel gelukkig met haar man Tom en het geluk zou met de geboorte van hun eerste baby zelfs groeien. Hetzelfde wenst ze voor haar zusje. "Gelukkig is Jeff verleden tijd en om je de waarheid te zeggen, heb ik inderdaad iemand gevonden die gewoonweg de perfekte man voor jou is! Hij werkt samen met Tom en kent hier nog niemand, omdat hij pas sinds korte tijd hier in de stad woont. Alsjeblieft Sharon? Ik beloof je met de hand op mijn hart, dat dit de laatste keer zal zijn. En dat kan ik met zekerheid zeggen, want jullie zijn voor elkaar geschapen!". "Kelly. Je bent onmogelijk! ". zei Sharon lachend. "Goed. Ik bel je later terug. Ik wil eerst rustig gaan duschen en erover nadenken of ik je ga ombrengen of dat ik de man van mijn dromen vandaag wil treffen". "Ik stem hondert procent voor het tweede voorstel", zei Kelly. "Wacht af en huiver, mijn allerliefste zus. Wie weet kies ik toch voor het eerste! Tot later!". Nadat Sharon de hoorn had neergelegt, deed ze wat ze gezegt had. Ze nam een koude dusche, wat ze heerlijk vond na zoŒn lange warme dag. De zon was inmiddels al onder gegaan. Vandaag was ze weer lang op haar werk geweest. Nadat ze de winkel had afgesoten, had ze nog wat dingen voorbereid voor haar eerste poppenkursus, die ze volgende week wilde geven. Er hadden zich hiervoor zes vrouwen aangemeldt en ze was van plan elke maand hetzelfde te organiseren. Ze deed haar zijden ochtendjas aan. Draaide een handdoek om haar natte blonde haren en zo ging ze haar terras op met uitzicht op de zee, waarvan ze elke keer weer opnieuw genoot. De zwoele zomerwind waaide de stof van haar ochtendjas zacht om haar benen. Er waren nu nog maar enkele paartjes op het strand, die verliefd de armen omelkaar hadden en zo van het vast verlaten paradijs genoten. Als Sharon dit zag, kreeg ze een warm gevoel in haar hart en besloot Kelly terug te bellen. "Je hebt gewonnen hoor! Morgenavond sta ik om zeven uur op je stoep en Kel... dit is echt de laatste keer hè?". "Yes my lady", zei Kelly met een tevreden grinsen op haar gezicht. Ze wist dat er iets moois in Sharon"s leven zou gebeuren. Toen Tom, Miles voor het eerst bij hun thuis had uitgenodigt , was zezelf tamelijk onder de indruk van Miles geweest. Hij was niet alleen een goeduitziende zwartharige man, die door zijn groot postuur waarschijnijk overal opviel en die iedereen met zijn schitterende groene ogen in hun ban kon houden, maar hij was daartoe ook nog intelligent en had een groot gevoel voor humor, wat voor Kelly belangrijk is. Toen ze hem had gezien, moest ze automatisch aan Sharon denken en hoe goed ze bijekaar zouden passen. En dat niet alleen wat hun uitelijk betreft, maar ook vanwege hun gezamelijke interressen. Mlies had haar verteld dat hij graag duikt en elke vakantie van de diepte en al haar pracht geniet. Ook Sharon gaat in haar weinig vrijtijd dat ze heeft , het liefst duiken. De onderwaterwereld is gewoonweg onvergetelijk en steeds opnieuw indrukwekkend. Zoals afgesproken ging Sharon de volgende avond naar Kelly en Tom om deze mysterieuse man te treffen. Elke keer was ze weer zenuwachtig, terwijl ze weet dat dit niet nodig is. Ze droeg een éénvoudige crèmekeurige blouse met een zeegroene, lange strakke rok uit wildzijde. Het stond haar goed, want haar slanke benen zijn iets waar ze nu trots op is en dat mocht ook wel. Na jaren lang een dikkertje te zijn geweest en zich maanden lang aan een streng dieet te hebben gehouden, is het haar gelukt zo te worden als die vrouw die ze altijd had willen zijn. Het gaf haar meer zelfvertrouwen. "Hoe gaat het met je bobbeltje?"vroeg Sharon aan Kelly, nadat ze elkaar begroet hadden. Kelly streek over haar dikke buik en zei, "Ik heb het gevoel dat hij of zij niet veel zin meer heeft om daarbinnen te blijven. Het ging er daar vandaag ruig aan toe, maar nu slaapt ze denk ik". "Ze? Dus je denkt dat het een meisje is?" Tom kwam net binnen en hoorde wat Sharon zei. "Dat zou niet slecht zijn. Stel je voor om hier met twee mooie vrouwen te wonen! Al is een zoon natuurijk ook van harte welkom", zei hij erachter aan. Lachend gingen ze naar de tuin waar de barbeque al klaar stond. Miles was nog niet gekomen , maar na tien minuten ging de bel weer. Tom stond op om open te doen. "Hou je vast Sharon, want dit moment zul je nooit meer vergeten! Zo"n man is niet éénvoudig te vinden". Ze was nog maar net uitgesproken toen de twee mannen op hun toe kwamen. Sharon stond hem met open mond aan te kijken. Kelly gaf haar zusje een klein duwtje in haar zij en fluisterde, "Kom terug op deze aarde Sharon!" en moest om haar, anders zo vol met zelfvertrouwen, zusje lachen. Èh...Wat?"stammelde Sharon. Miles deed alsof hij niets bemerkt had, stak zijn hand uit en stelde zichzelf aan haar voor. "Hallo. Ik ben Miles Stevensen en jij bent waarschijnlijk Sharon. Tom en Kelly hebben me reuze nieuwsgierig gemaakt met hun fantastische verhalen over jouw". Nu bloosde Sharon en vroeg zich af, wat ze hem over haar hadden verteld. Dat ze haar zo weinig over hem hadden verteld, vond ze lastig. Nu stond ze, zonder zich op zo"n perfekte man te hebben kunnen voorbereiden, als een klein meisje voor hem. Het liefst was ze nu in lucht opgelost. Ze begroette hem kort en ging snel zitten. Miles wist haar snel op te vrolijken en gaf haar het gevoel alsof ze de mooiste vrouw op de wereld is. En dat is ze ook in Miles ogen. Hij was net zo onder de indruk van haar , als zij blijkbaar van hem. Alleen dat hij zijn gevoelen beter kon beheersen. Toen Sharon en Kelly later in de keuken waren om de salades te halen, riep Sharon luid uit hoe ze haar dat had kunnen aandoen. "Waarom heb je me niets over hem verteld Ik ben me nog nooit zo stom voorgekomen! Wat zal hij wel niet van me denken zeg! ". "Maar ik heb je toch gewaarschuwt? Of niet soms? Vlak voordat hij binnen kwam", zei Kelly grinsend en genoot het gedrag van Sharon. "Betekent dat dat je hem okay vindt?", vroeg ze schijnheilig en zag hoe Sharon haar ogen draaide van ongeloof. "Daarop geef ik je niet eens antwoord. Plaaggeest! Maar moest nu in het geheim, om wat er gebeurt was, lachen. Met de salades gingen ze weer naar buiten, waar de mannen het vlees al op de barbeque hadden gelegd. Na een uur was Sharon haar vreemd gedrag vergeten en vertelde Miles vol enthausiastme over haar winkel en de ideen die ze had om meerdere en verschillende kursussen te gaan geven. Daarbij merkte ze niet hoe Kelly hun daarbij toezag en tevreden lachte. Maar dit lachen verdween toen ze pijn in haar onderlijf voelde. Tom zag hoe ze haar samen kromp en vroeg wat er aan de hand was. "Niks aan de hand schat. De kleine liet me even weten dat ze nog daar is".,stelde ze hem gerust. Maar na enige tijd gebeurde het weer. "èh... wanneer verwachten jullie de baby zeiden jullie? In drie weken? vroeg Miles in een rustige toon. Nou ik heb eerder het idee dat ze nog van plan is om vanavond al mee te eten!". Tom keek verschrikt zijn vrouw aan.Dat kan toch niet waar zijn? Maar KellyŒs gezicht sprak boekdelen. "Tom ? Is de tas voor het ziekenhuis al gepakt? vroeg Miles. Tom schudde zijn hoofd, maar rende twee seconden later naar boven, gevolgt door Sharon die hem snel hielp. Miles bracht de hoogzwangere in zijn auto. Met zijn vieren gingen ze zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Tom was onderweg wat rustiger geworden en met Kelly ging alles okay. Maar toen ze aangekomen waren, werd Tom weer onrustig toen hij zag dat zijn vrouw in een rolstoel werd weggereden. "Maar de baby zou toch pas in drie weken komen?, vroeg Tom vertwijfelt. "Misschien had de baby genoeg van het vele chocolade eten en wilde liever mee barbequeen!", probeerde Sharon Tom wat op te vrolijken. Hij grinsde als hij aan dat vele chocolade dacht dat Kelly tijdens haar zwangerschap naar binnen had gedrukt.Toen ging hij op zoek naar Kelly, want hij wilde persé bij de geboorte zijn om zijn vrouw bij te staan. De dokter vond dit niet zo¹n geweldig idee, maar Tomliet zich niet wegsturen.. Miles en Sharon hadden de nerveuse Tom na gekeken. "Ik moet zeggen dat je het goed hebt aangepakt Miles" zei Sharon, toen ze beide plaats in de wachtkamer hadden genomen. "Tja ik ben niet de wordende vader. Logisch dat ik rustig kan blijven. Ik denk dat ik ook zenuwachtig zou zijn als het mijn kind zou zijn geweest die op dit moment op de wereld komt, antwoordde Miles en zei toen lachend erachter aan, "Een ongelovelijke avond is het geworden zeg! Zoiets had ik echt niet verwacht, toen ik hun uitnodiging aannam". Sharon knikte hem lachend toe. "Ben je getrouwt?, vroeg ze hem later, terwijl ze het antwoord al wist. Hij grinsde jongensachtig om haar vraag. "Zoals je de bemoeiingen van je familie hebt gezien om ons te koppelen, niet dus". Sharon knikte hem verlegen toe. "Dat doet Kelly nu al sinds ik gescheiden ben.. Miles keek haar met een nieuwsgierige blik aan. "Hoe komt het dan dat jij niet opnieuw getrouwt bent en kinders hebt?". " Ik was niet geinteresseert in deze typen en heb het nu op het moment veel te druk met mijn winkel . Ik heb gewoon geen tijd om verliefd te worden, denk ik, terwijl ze een blik richting deur wierp. Miles begreep dat in dit moment haar gedachten bij haar zus zijn en dat ze beter later met elkaar hierover kunnen praten. "Alles gaat vast goed Sharon. Je moet alleen wat meer geduld hebben, want de kleine komt ! Hoe dan ook!" Ze lachten samen om wat hij had gezegt. Na een tijdje begon Miles honger te krijgen en besloot wat uit de kantine te halen. Sharon had gezegt dat ze nu niet aan eten kon denken , dus ging hij alleen op weg. Sharon hoopte dat hij snel weer terug zou komen. Ze had nu iemand nodig die haar een beetje afleidde. Iemand? Of was het Miles die ze bij haar wou hebben? Ze had een vreemd gevoel in haar buik als ze aan deze fantastische man dacht. Ze wilde hem zeer zeker beter leren kennen. "Kelly. Je hebt een slecht moment uitgekozen om je kind te krijgen. Of niet?..."dacht ze. Terwijl ze nog van Miles droomde, stond hij inmiddels weer in levende lijfe voor haar. Hij drukte haar een broodje in haar hand. "Voor het geval dat je inmiddels toch honger hebt gekregen". Ze nam een hap en merkte toen hoe honger ze eigenlijk had en voelde zich, nadat ze alles had gegeten, sterker. Ondertussen waren ze al anderhalf uur in de wachtkamer en het wachten leek steeds langer te duren. "Ach. Ik wou dat ik wat voor Tom en Kelly kon doen", zei Sharon met een diepe zucht. "Ja. Maar dit is toch echt iets dat Kelly moet doen hoor! Wie weet kan je later helpen door af en toe op de baby op te passen, zodat de twee volwassene eens uit kunnen gaan. En als je er niets tegen hebt, kom ik dan graag bij je voorbij en help je hiermee". Sharon bloosde en antwoordde, "Waarom niet! Dan kun jij gelijk de viese luiers wisselen!" "Als je denkt dat ik dat kan , dan...." begon Miles, toen de trotse vader binnen kwam met een grote lach op zijn gezicht." Het is een meisje en ze is de mooiste baby die ik ooit heb gezien! Alles gaat goed met moeder en kind. En met de vader ook, als jullie dat willen weten". Hij werd vast op de grond gegooit, toen Sharon hem om de hals vloog en hem felisiteerde. "En het ging alles zo ongelovelijk snel en ik ben heel trots op Kelly hoe ze alles heeft doorgestaan. Wat ben ik blij dat ik een man ben, want ik denk niet dat ik zo sterk als Kelly zou zijn geweest om die pijn door te staan. Maar het was gewoonweg fantastisch om dit te mogen beleven. Om een nieuw leven op deze wereld te verwelkomen is het mooiste wat je je kunt voorstellen. Je eigen kind voor het eerst in armen te voelen. Ik heb hier geen woorden voor. Het is meer als fantastisch." Sharon en Miles zagen hoe het gezicht van Tom straalde en waren gelukkig voor hem. "Mag ik naar hun toe?", vroeg Sharon opgewonden. En enkele minuten later was ze al in de kamer waar Kelly heen was gebracht. Miles had Tom ook van harte geluk gewenst en hem gezegt dat hij in de wachtkamer zou wachten, totdat ze bereid waren naar huis te worden gebracht. Maar Tom had hier niets van willen horen en Miles in de richting waar de twee vrouwen waren gedrukt. Sharon had voorzichtig haar zus omhelst en beide hadden tranen in hun ogen van geluk. "Oh Sharon... Ik hoop dat als jij zwanger bent, ook zoŒn goede geboort zal hebben en zo"n schitterende dochter. Ze lag al in mijn armen, voordat ik door had wat er net was gebeurt", vertelde Kelly totaal gelukkig. "Maar voor ik een kind wil, moet ik eerst de ware jacob vinden, denk je ook niet zus?". "Hoe bedoel je?, vroeg Kelly onschuldig, Die hebben we je toch vanavond voorgesteld? Miles is gewoon de perfekte man voor jouw en de meest geschikte vader voor je kinderen. Geloof me. Jullie zijn het ideale paar. Pak hem voordat iemand anders op dit idee komt. Hij zal de gelukkigste man op deze wereld zijn". "Niet te hard van stapel lopen Kel. Op het moment is Tom de gelukkigste man die er rond loopt. Je had zijn gezicht moeten zien, toen hij ons van de geboorte van zijn dochter vertelde en hoe trots hij op jouw is. Ik ben blij dat je Tom hebt en nu zoŒn kleine dochter. Die ik inmiddels toch echt graag wil zien! Waar blijft de kleine meid?" zei ze plagend. "Je moet nog even gedult hebben. De zuster moet haar nog aankleden en dan komt ze. Waar heb je Miles trouwens gelaten?". Deze stak net zijn hoofd om de deur en vroeg of hij binnen mocht komen en de jongste spruit mocht bewonderen. "Ik ben eerst aan de beurt haar vast te houden hoor! Want ik ben tenslotte familie", grapte Sharon. "Misschien is Miles ook binnenkort familie van ons, zusjelief", zei Kelly zachtjes en geheimnisvol. Sharon keek haar met straffende blik aan en siste haar toe dat ze stil moest zijn. Ze wilde niet dat Miles dit hoorde. Maar hij had het gehoort en gaf Kelly een knipoog, waarmee hij wilde zeggen dat het niet aan hem zou liggen, om in deze famiie te worden opgenomen. Hij was inmiddels met beide oren verliefd in Sharon en wilde haar maar al te graag beter leren kennen. Eindelijk kwam een zuster met de kleine binnen en er werd alleen nog maar oooohhhh en aaahhhh geroepen. Kelly gaf de zuster een teken dat ze de baby aan Sharon kon geven, inplaats aan haar. Er liep een vreugdetraan over Sharon haar gezicht, toen ze het klein bundeltje tegen haar aan drukte. Miles keek haar hierbij met een tedere blik aan. Tom zag dit en wist dat Kelly gelijk kon krijgen met haar vermoeden, dat als deze twee mensen bijekaar zouden komen, voor de rest van hun leven gelukkig met elkaar zouden zijn. Hij kende Miles nog niet lang, maar wist dat deze eerlijk en vertrouwbaar was. Na een paar minuten vroeg Sharon:"Hoe heet ze trouwens? Hebben jullie al een naam voor haar?". "Mag ik je hiermee voorstellen. Dit is onze lieve dochter Kim O"Brian", zei Tom trots. "Hallo Kim O"Brian. Ik ben je, o zo gelukkige, tante Sharon", fluisterde ze. Kim die met moeite haar oogjes open kon houden, keek haar tante een moment aan en er lag een allerliefst lachje op haar gezicht. "Ach kijk nu Kelly! Ze lacht me toe!". Met deze lach had ze de harten van haar familie gestolen. Na een tijdje gaf Sharon haar aan de zeer gelukkige ouders terug. Het was een fantastische gebeurtenis die ze nooit zal vergeten. De zuster kwam voorbij om te zeggen dat moeder en kind hun rust nodig hadden. De zuster keek Tom met een vreemde blik aan. Ze werkte nu al jaren lang als zuster, maar had nog nooit beleeft dat de man bij de geboorte er persoonlijk bij was geweest. Maar het had haar verbaast dat hij zijn vrouw zo goed had kunnen bijstaan. Blijkbaar had ze beslist haar man bij haar willen hebben en het was voor de dokter en de anderen een vreugdige aanblik geweest om vader, moeder en kind direkt na de geboorte bijelkaar te zien. Sharon en Tom werden door Miles thuis gebracht. Ze hielpen Tom bij het opruimen, want door hun plotselinge vertrek, was alles gewoon achtergelaten zoals het toen was geweest. Ze hadden alleen de barbeque een koude dusche gegeven. Miles wilde Sharon naar huis brengen, maar ze wilde liever nog wat langer blijven. Ze was bang om bij haar thuis alleen met hem te zijn. Het zou zo privaat worden en hij bracht gevoelens bij haar hoog die ze nog nooit eerder had gehad. "Tja.... begon Sharon en wist niet goed wat ze moest zeggen. "Ik hoop dat je een leuke avond hebt gehad. Ik ben zeker dat niet iedereen je zoiets te bieden heeft", grinnikte ze. Miles stemde met een diepe lach overéén . Er lag een korte stilte tussen hun, voordat Miles haar vroeg of het goed was dat hij ze in haar winkel kwam bezoeken. Hij vond het fantastisch dat ze haar ideeën in realiteit had omgezet. Hij bewondert de moderne vrouw in haar en hij kon de dag niet afwachten tot hij haar weer zou zien. Zo spraken ze met elkaar af, dat hij twee dagen later een kijkje in haar winkel kwam nemen. Miles verdween en een half uur later nam Sharon afscheid van haar zwager. Ze felisiteerde hem nog een keer en ging naar haar eigen huis.Ondertussen was het al laat geworden, maar toen Sharon thuis kwam, was ze niet van plan om direkt in bed te gaan. Haar gedachten waren bij de afgelopen avond. Het was een onvergetelijke avond geweest. De geboorte van Kim was iets om nooit te vergeten, maar het treffen van Miles ook niet !! Zo zat ze diep in haar gedachten ver-zonken op haar balkon en genoot van de warme avondwind. Het strand lag er nu verlaten bij en de zee werdt verlicht door de nu vast volle maan. Toen ze een uur later in bed lag, was ze nog steeds in gedachten bij de afgelopen gebeurtenissen en zo viel ze na een tijdje in slaap en droomde. Ook Miles had niet gelijk kunnen slapen en had in zijn woning gezeten en had aan Sharon moeten denken. Hij was blij dat hij had besloten hierheen te verhuizen. Het was voor het eerst, sinds lange tijd, dat hij plannen maakte voor de toekomst. Een toekomst met een vrouw. Zijn verleden was vergeten toen hij Sharon had gezien. Ze was de eerste vrouw voor wie hij zich interesseerde sinds lange, lange tijd. Zo sliepen ze in. Elk in hun eigen bed, maar in hun dromen bijelkaar.