Hoofdstuk 3

De volgende dag had ze genoeg op haar werk te doen, zodat ze weinig kans had over Miles na te denken. Ze ging direkt na het werk naar het zieken huis om Kelly en Kim te bezoeken. Ze schaamde zich ervoor dat ze na de geboorte van Kim, Kelly alleen maar enkele keren opgebelt had en niet bezocht. Toen ze aan kwam vertelde Kelly haar dat ze al naar huis kon gaan met Kim. Alles was in orde en Kelly wilde nu zo snel mogelijk naar Tom en haar eigen vier wanden. Sharon kon dit begrijpen. Toen kwam de vragen die Sharon al had verwacht. "En? Hoe was je treffen met Miles? Tom heeft me namelijk verteld dat hij je adres wilde weten. Wat ik een goed teken vindt, moet ik zeggen. Of heb je hem eerst in je winkel terug gezien?". Sharon moest lachen om haar zus nieuwsgierigheid. Ze vertelde Kelly over de dag dat Miles haar op het strand had opgezocht, maar vertelde maar enige details. Dat ze met hem heeft geslapen , zei ze niet. Dat was iets wat alleen Miles en haar aanging vond ze. Ze schaamde zich er een beetje voor, om haar zus te moeten toegeven dat ze al met elkaar in bed waren geweest en dat niet één keer! Maar Kelly voelde dat Sharon haar niet alles vertelde en vond dat in orde. Ze was al gelukkig dat Miles en Sharon interesse inelkaar leken te hebben en de blik op haar zusjes gezicht sprak boekdelen. Zo gelukkig had ze haar allang niet meer gezien. Ook al probeerde Sharon haar emotie"s te verbergen. Kelly was tevreden en hoopte dat deze vriendschap op meer zou uitlopen. De waarheid had haar heel gelukkig gemaakt, maar moest hier nog een tijdje op wachten. "Bedankt dat je me hebt overgehaald om Miles te treffen, Kel. Het is een dag om niet te vergeten", fluisterde ze Kelly in haar oor toen ze weer weg ging. Ze kuste moeder en kind en verdween om Tom nog te bezoeken en hem vragen of ze hem met iets kon helpen. Kelly bleef met een gelukkige gezichtsuitdruk in het ziekenhuis achter. Ze had het gered die twee te koppelen. Daar was ze zeker van. Tom vond het zeer stilletjes thuis, zo zonder zijn vrouw en was blij dat het nu niet meer lang duurde voordat zijn twee meisjes thuis zouden komen. Hij was dankbaar om wat hulp en gezelschap van Sharon. Ook hij vroeg haar over haar treffen met Miles en ze vertelde hem hetzefde wat ze zijn vrouw had verteld. Tom was Miles dankbaar dat hij bij Kelly en Kim kon blijven en niet weg had moeten gaan. Dat Kelly, Miles en Sharon bij elkaar wou brengen had hij vanaf het begin een goed idee gevonden. En het zag er naar uit dat het vruchten zou dragen. Het deed Sharon goed om bij haar familie te zijn, omdat haar verlangen naar Miles voor een tijdje aan de kant werd gezet. De daarop volgende dagen leken niet voorbij te gaan. Ze deed automatisch haar werk en telde de uren voordat Milles terug zou komen. En eindelijk was het dan bijna zover. Ze nam snel een dusche en maakte toen wat te eten klaar. Ze dekte de tafel en nu was het alleen nog maar wachten op de eregast. Van ongeduld liep ze heen en weer door haar woning en zei tegen haar zelf dat ze zich niet zo aanstellen moest. Maar na enige tijd werd ze nog onrustiger, want inmiddels had hij er allang moeten zijn. Ze begon zich zorgen te maken.Waar bleef hij toch? Had zijn vliegtuig vertraging? Zijzelf was nog maar één keer gevlogen en had het reuze spannend gevonden, maar toch had het reisen per trein haar voorkeur. Ze besloot het vliegveld op te bellen om informatie over zijn vlucht te vragen. Hier werd haar gezegt dat het vliegtuig wat vertraging had, omdat er technische problemen waren en het vliegtuig hierdoor een late start had. Geen reden om zich zorgen te maken dus. Opgelucht legde ze de telefoon neer. Dan moest ze wat meer geduld hebben dus. Ondertussen was het eten wel wat verpieterd, maar dat was haar laatste zorg. Na een uur besloot ze weer eens te bellen om te vragen hoe laat het vliegtuig nu verwacht werdt. Het was lang stil aan de andere kant en Sharon herhaalde haar vraag. Wat haar daar verteld werd, zou ze nooit in haar leven vergeten. Nadat het vliegtuig al tien minuten in de lucht was, hadden ze op het vliegveld een SOS melding binnen gekregen. Kort daarop is het kleine vliegtuig met passagieren & crew explodeert. Sharon stond als versteent in haar woonkamer en hoorde meerdere keren de woorden in haar hoofd die haar aan de telefoon waren gezegt. Het kon niet waar zijn! Het mocht niet waar zijn! Ze hoorde iets en realiseerde dat het de deurbel was. Miles!!! dacht ze. Misschien is het Miles!!! Ze rende naar de gang en gooide de deur open, maar niet Miles stond daarachter. Het was het gezicht van haar zwager Tom die haar aankeek. Tom zag aan haar dat ze al van het verschrikkelijke ongeluk had gehoort. Het brak zijn hart, toen hij de pijn die in haar gezicht stond, zag en alles wat hij wilde was haar deze pijn te kunnen weg nemen. Toen Sharon realiseerde dat het niet Miles was die voor haar stond, maar Tom, drong het tot haar door dat het vreselijke nieuws waar moest zijn en dat dit de reden was waarom Tom haar kwam bezoeken. Ze rende in zijn uitgestrekte armen en huilde. "Waarom Tom? Waarom?", riep ze vertwijfeld uit. Tom kon haar hierop geen antwoord geven. Hij had haar het nieuws persoonlijk willen brengen, maar had niet op een zo"n sterke reaktie verwacht. Hoe kon hij ook weten wat er tussen de twee verliefden was gebeurt. Hoe heerlijk hun samenzijn was geweest. Maar nu had hij zo zijn vermoeden en het deed zijn hart nog meer pijn. Ook hij vroeg zich het waarom af. Een vraag waar meestal geen antwoord op kan worden gegeven. Als Miles niet zijn plaats had ingenomen voor deze reis, dan zou hijzelf in dit vliegtuig zijn geweest en hij voelde zich schuldig en opgelucht tegelijk. De kleine Kim zou anders haar vader nooit hebben gekent en het leven zou niet één- voudig meer zijn voor Kelly. Maar nu was het Sharon die eronder moest leiden en weer schaamde Tom zich over zijn gedachten over hoe opgelucht hij was dat niet hij het was die in dit vliegtuig had gezeten. In de korte tijd dat hij met Miles had samen gewerkt waren ze goede vrienden geworden. Toen Miles om SharonŒs adres had gevraagt, had hij dit zonder erover na te denken gegeven. En hoopte op een goede vriendschap tussen die twee. Nu was het vast beter geweest dat Sharon Miles niet had leren kennen, dan was haar deze schok gespaart gebleven. Nu brak haar hart om een man die ze net had leren kennen. Sharon kon nog steeds niet geloven dat ze Miles nooit meer zou zien. Nooit meer zou aanraken en liefkosen. De man die zo plotseling in haar leven was gestapt, was net zo snel weer verdwenen. Haar hoop, op dat hij het ongeluk had overleeft, was daar. Misschien had hij het vliegtuig gemist of ... ook al zou hij gewond zijn, ze zou hem kunnen helpen om weer gezond te worden. Zolang ze maar bijelkaar konden zijn. Ze keek Tom bij deze gedachten aan, maar Tom begreep niet waaraan ze dacht. Haar gezicht was nat van de tranen en haar ogen waren rood. Tom nam een zakdoek en droogde het. "Denk je dat er mogelijkheid bestaat dat hij het overleeft heeft?", hoorde hij haar zeggen. Tom keek haar verbaast aan. Dacht ze echt dat iemand zoŒn explosion kon overleven? Was haar hoop hierop zo groot? Het deed hem pijn om haar een negatief antwoord te moeten geven. Hij schudde daarom enkel zijn hoofd en staarde naar de bodem om haar teleurgestelde blik niet te moeten zien. Hij wilde haar niet alle hoop weg nemen, maar het was gewoon onmogelijk dat het overlevende had. Hij had direkt, nadat hij het op de radio had gehoord, het vliegveld opgebeld om na te gaan wat er precies was gebeurt. Helaas hadden ze hem nog niets kunnen zeggen. Alleen dat niemand het had overleeft. Daarna was hij direkt naar Sharon gegaan. Kelly zat nu alleen met Kim thuis en wachtte op bericht van hem, hoe het met Sharon ging. Nadat hij voor Sharon een hete thee had gemaakt, belde hij zijn vrouw op om te zeggen dat het nog een tijdje zou duren voordat hij thuis zou komen. Hij wilde zeker zijn dat alles goed ging met Sharon. Maar Sharon had hem dit horen zeggen en stond erop dat hij terug ging naar zijn familie die eindelijk samen thuis kon zijn. "Ik wil graag dat je nu naar Kelly en Kim gaat. Ik red me wel. Heus! Heel hartelijk bedankt dat je bij me bent wezen kijken. Dat vond ik heel lief van je en ik had een schouder nodig om te huilen. Maar nu wil ik graag alleen zijn en zeg Kelly dat alles okay met mij is. Verspreek je me dat? Ik wil niet dat Kelly zich zorgen over mij maakt en zeer zeker niet, kort op de geboorte van jullie dochter". Tom wist een moment lang niet wat hij moest doen. Maar Sharon herhaalde wat ze zei en hij besloot te doen wat ze had gevraagt. Hij drukte haar bij het afscheid nemen nog stevig tegen zich aan en liet haar beloven dat ze hun zou bellen als ze wilde praten of om wat dan ook voor reden. Ze knikte hem toe en bedankte hem nog een keer. Nadat ze de deur achter Tom had dicht gedaan, liep ze als een geest naar het balkon en staarde voor zich uit. Haar gedachten gingen terug naar de laatste dagen. Was het echt waar? Zou dat wat ze met Miles had gehad, nu al voorbij zijn? Zou ze hem nooit meer zien, aanraken of met hem lachen? Ze had hem nog zoveel willen vragen! Nog zoveel met hem willen delen. En dat alles zou niet mogen gebeuren. Ze realiseerde dat ze hem niet eens gevraagt had waar hij was opgegroeit. Of hij nog broers of zussen had. Ze wist niet eens hoe oud hij was. Hoe oud hij was voordat de explosion hem het leven heeft weggenomen. Was het mogelijk zo ongelovelijk veel van iemand te kunnen houden, die je niet lang kent en van wie je bijna niets afweet? Er waren zoveel vragen. Vragen waar ze geen antwoord meer op zou krijgen. Ze keek naar de zee en het leek of het water donkerder was als normaal. Ze zag hoe de maan erop spiegelde. Het was nog maar een paar dagen geleden dat ze diezelfde maan met Miles had bewondert. Ze keerde zich langzaam om en liep naar binnen. Ze huiverde. Was het koud geworden of was het haar hart die geen warmte leek te bezitten? Binnen aangekomen, zag ze de gedekte tafel en het eten dat ze met zoveel liefde voor hun twee had gemaakt. Het klemmende gevoel om haar hart werd weer groter en ze kroop van pijn inelkaar en huilde om het grote verlies. Miles? Miles? Miles? schreeuwde ze luid huilend en als een klein hoopje bleef ze op de vloer liggen. Na enige tijd stond ze met moeite op en liep naar de slaapkamer. De plaats die ze met Miles met heel haar hart had gedeeld. Ook hier werd de pijn haar teveel. De gedachte dat ze nooit meer met hem zou vrijen was onverdraagbaar. Was het echt pas een paar dagen geleden dat ze hem hier voor het laatst haar hart en ziel had gegeven? Langzaam liep ze naar haar bed en staarde het lang aan. Ze was weer alleen en dat zou voor altijd zo blijven. Ze kon gewoonweg van niemand anders houden als van haar Miles. Ze legde zich op haar bed en nam beide kussens en drukte ze vast aan haar borsten. Ze probeerde Miles geur op te snuiven, maar die was inmiddels al ver- vlogen na zijn afwesenheid. Hij was weg. Het is voorbij. Ze viel in een onrustige slaap en hoopte niet meer wakker te worden. En leven zonder Miles wilde ze niet. De volgende morgen hoorde ze de telefoon gaan, maar had niet de kracht om op te staan. Ze wilde ook niet weten wie daar belde. Wat maakte het uit. Een half uur later hoorde ze de deurbel en draaide zich om in haar bed. Het was waarschijnlijk haar zus Kelly, maar ze bleef liggen en besloot niet open te doen. Ze wilde nu niemand zien. Met niemand moeten praten. Zelfs niet met Kelly, terwijl ze wist dat die zich ongerust over haar maakte. Kelly keek door een raam in de hoop Sharon te zien, maar er was geen levensteken van haar. Was ze niet thuis of wilde ze niet open doen? Ze stond in haarzelf te overleggen wat ze nu moest doen. Raadloos keerde ze zich om en ging naar huis, waar Tom op de kleine paste. Vragend keek hij haar aan toen ze binnen kwam. Ze schudde treurig haar hoofd. Een paar uur later probeerde ze het weer, maar er kwam geen antwoord of reaktie van Sharon. Ze maakten zich zeer ongerust over haar en de volgende dag besloot Kelly op de één of andere manier in Sharon"s woning te komen. Ze was bang dat er wat gebeurt kon zijn. Mensen reageren soms vreemd na zo"n grote schok. Tom bleef weer bij Kim. Hij wilde graag meekomen om zijn vrouw bij te staan, maar er moest iemand bij hun dochter blijven en zo had hij geen andere keuze gehad. Kelly belde weer enige keren aan, maar zonder resultaat. De deur bleef gesloten. Ze keek snel om haar heen en besloot de ramen te controleren of er misschien één open stond. Ze had geluk en snel ging ze de woning binnen. Hier was het donker. Alle gordijnen waren dicht, zodat er geen zonlicht binnen kon komen. Met zware benen liep ze door de woning, maar waar ze ook kwam, Sharon was nergens te vinden. Ze maakte snel de gordijnen open en enkele ramen. Toen ze op het balkon kwam en een blik op het strand wierp, maakte haar hart een sprong van opluchting. Ze zag Sharon, met haar rug naar haar toegekeerd, op het strand zitten. Snel ging ze naar haar toe, maar dichterbij verlangzaamde ze haar pas. Wat moest ze zeggen? Hoe kon ze helpen? Sharon had iemand horen komen en keek om, waar ze Kelly met een vertwijfelde gezichtsuitdruk zag staan. Ze strekte haar hand naar haar uit. Kelly kwam naar haar toe en nam Sharon in haar armen. Ze spraken niet met elkaar, maar beide wisten wat de ander zeggen wilde. Na een lange stilte, veel tranen en aan elkaar vast geklammerd, was Kelly de eerste die sprak. "Je hebt me grote angst aangejaagt zusjelief, zei ze zacht maar direkt. Sharon begreep niet goed wat ze hiermee bedoelde. "Angst aangejaagt?". "Ja wat denk je? riep Kelly nu uit van opluchting, ik heb gisteren de hele dag geprobeert met je in kontakt te komen, maar kreeg geen enkele levensteken van je!! Ik was bang dat je iets onoverdachts zou doen!!". Ze zag hoe verschrikt Sharon haar nu aankeek. "Je dacht toch niet in ernst dat ik me zelf wat zou aandoen? Het is een vreselijke gedachte om nu zonder Miles te moeten leven en een moment lang wilde ik sterven, maar alleen omdat de pijn onverdragellijk was. Zelf een punt achter mijn leven te zetten, brengt Miles niet terug en ik denk niet dat hij me dit ooit zou hebben vergeven als ik zoiets vreselijks had gedaan. Hijzelf was iemand die het leven als iets heel kostbaars zag, dat heeft hij mezelf nog gezegt!". Bij deze herinnering kreeg ze weer tranen in haar ogen. Dat was op hun laatste gezamelijke avond geweest. "Nee Kelly, zei ze zacht, ook al zie ik geen zin meer in een leven zonder Miles , hij zou niet meer van me hebben gehouden, als hij wist dat ik een moment lang deze vreselijk verlangen heb gehad. Het verlangen niet meer wakker te worden om de pijn niet te moeten verdragen. Nee Kelly. Heb geen angst. Ik wil toch daarbij zijn om te zien hoe je dochter een mooie volwassen vrouw wordt!", zei ze toen lachend. Kelly keek haar met een opgeluchte blik aan en kuste Sharon blij. "En dat is je geraden ook!! Maar beloof me dat je me niet meer uit je leven sluit. Ik wil dat je met me praat over hoe je je voelt. Zoals ik altijd met mijn problemen naar je toe kon komen! Beloof je me dat Sharon? Ze omarmden elkaar weer en liepen samen terug naar SharonŒs woning. Kelly hielp haar de woning op te ruimen, want alles was nog in dezelfde toestand als toen Sharon het vreselijke nieuws had gehoort. In stilte haalde Kelly alles van de gedekte tafel weg. De ongebruikte kaarsen legde ze terug in de kast. Het eten werd weggegooit. Ze nam daarna afscheid van haar nu alweer gezonder uitziende zus en versprak dat ze weer voorbij zou komen en dan zou ze Kim meenemen. Sharon bedankte Kelly hartelijk en voelde zich wat beter als een paar uur vroeger. Toch was ze stiller en teruggetrokkener geworden, wat Tom en Kelly beide waren opgevallen. Ze was niet meer dezelfde Sharon die ze altijd hadden gekent. Haar winkel was nu weer haar partner, inplaats van een man die met haar het leven deelde. Ze verbracht veel tijd met Kim en deze was gek op haar tante. Kelly zag dit elke keer weer met een gelukkig gevoel aan, maar soms ook treurig. Ze was blij dat Sharon zoveel tijd met haar dochter verbracht, maar er was meer wat ze voor Sharon wensde. Ze wilde ook voor haar geluk in liefde en familieleven. Een man die van haar houdt en een kind die het geluk volkomen maakt. Maar elke keer als ze hierover begint, dan heeft Sharon altijd een ander thema waarmee ze weet af te leiden. Op een dag verteld Sharon wat er in die paar dagen die ze met Miles had verbracht is gebeurt en hoe gelukkig ze waren. Hoe vrij ze zich had gevoelt in zijn bijzijn. Ze hoefde niet toneel te spelen, maar kon zo zijn zoals ze was. Ze had het gevoel hem al haar leven lang te kennen. Daarom was de klap zo groot geweest toen ze merkte dat ze eigenlijk niets van hem af wist. Ze vertelde ook van hun heerlijke nachten metelkaar. Ze hadden bijelkaar gehoort en hadden het beide geweten. Kelly hoorde dit alles in stilte aan en wist nu hoe groot het gemis moest zijn. Dat Sharon en Miles maar een paar dagen een paar waren geweest, dat had niets te betekenen. Het was de sterke liefde tussen deze twee mensen die belangrijk was geweest. Een liefde die kort maar krachtig was geweest. Een liefde die sommige mensen nooit zouden mogen leren kennen en toch zo belangrijk is voor het leven. "Hoe voel je je nu Sharon?" vroeg ze later. Deze haalde haar schouders op en zei dat ze ontzettend moe was. "Ik wil dat je morgen met me naar de dokter gaat, om te kijken of hij je kan helpen. Ik wil niet dat je ziek wordt". Sharon wilde dit niet , maar Kelly wilde hier niets van horen. Ze maakte voor Sharon een afspraak bij hun dokter en de volgende dag konden ze komen. Na het onderzoek vroeg de dokter Sharon wanneer ze voor het laatst ongesteld was geweest. Ze moest toegeven dat dit allang niet meer was voorgekomen, maar had hier niet verder over nagedacht. Toen hij haar vertelde dat ze misschien zwanger kon zijn en dat hij daarom een zwangerschapstest wilde maken, kon ze haar oren niet geloven. Zwanger? Een baby? Miles Baby, realiseerde ze zich en hoopte dat het waar was. Nadat de dokter haar de zekerheid had gegeven dat ze in zeven en een halve maand een baby zou krijgen, voelde ze hoe ze nieuwe kracht in zich had gekregen. Kracht voor haar en Miles baby. Miles baby ..... Toen Kelly het nieuws hoorde was ze eerst geschokt. Een ongetrouwde vrouw die een baby krijgt! Hoe zullen de mensen haar behandelen als dit nieuws de ronde maakt ? Maar ze zag hoe Sharon was opgebloeit nadat ze gehoort had dat ze zwanger was en dat deze nu alles aan kan wat er in haar weg staat.