Hoofdstuk 4

Sharon bloeide helemaal op nadat ze van haar baby had gehoort. Dat het niet als normaal werd gezien, om een kind te hebben zonder dat ze een man had waarmee ze was getrouwd, dat wist ze maar al te goed. Maar de vreugde over Miles “erfenis³ was zo groot, dat ze haar door deze roddels niet liet kapot maken. Ze was vaak het thema geweest waar de medemens over had geroddelt en dat had ze tot nu toe ook overleeft. Ze kreeg veel hulp van Kelly en Tom. Na enkele dagen lieten een paar van haar vrienden ook weer van zich horen en verspraken haar dat ze altijd op hun kon rekenen als ze ze nodig had. Sharon was hierom blij en en deelde haar vreugde met hun. Ze gingen samen babykleertjes kopen en hielpen Sharon met het inrichten van de kinderkamer, waar ze met veel liefde de meubeltjes had voor uitgezocht. Ze woonde de laatste paar dagen voor de geboorte bij Kelly en Tom. Ze liet zich hier lekker verwennen en voelde zich opgelucht. Nu het gebeuren dichterbij was gekomen was ze toch wat zenuwachtig geworden en was blij dat ze nu niet alleen was. Toch maakte dit samen zijn met haar familie haar af en toe treurig. Als ze Kelly en Tom met hun kleine dochter samen zag, deed haar hart pijn omdat ze wist dat haar kind alleen maar een moeder zou hebben. Het zou nooit een kompleet gezin zijn. Alleen hun tweetjes, zij en haar baby. Geen vader, die ook heel belangrijk is in een leven van een kind. Maar ze zou al haar liefde en moeite opbrengen, om haar kind een gelukkig leven te geven. Het was bijna negen maanden geleden dat Kim was geboren. Dat ze Miles had leren tijdens een gezamelijk eten met haar familie. Nu zaten ze weer samen aan één tafel en er zou weer een kind worden geboren, maar Miles zou dit keer niet erbij zijn. Niet bij de geboorte van zijn eigen zoon of dochter. Zulke momenten waren moeilijk voor haar en Kelly wist dat, maar kon haar hierbij niet helpen. Een hulpeloos gevoel. Zo werd op een mooie lentedag SharonŒs zoon geboren die ze de naam Miles gaf . Zo leefde voor haar, haar grote liefde verder. Haar zoon was haar grootste schat die ze bezat en hij was een lieve, opgewekte jongen die Miles sr. zwarte haren, maar haar blauwe ogen had geerft. Sharon en Kim troffen elkaar vaak met de kinderen en zo groeide Miles toch als het ware in een “echt³ gezin op. Hij was gek op zijn oom Tom en omgekeert was het net zo. Kelly en Tom hadden altijd op meerdere kinderen gehoopt, maar Kim was hun enig kind gebleven. Voor Tom was Miles de zoon die hij niet had en nam graag de verantwoording over bepaalde zaken die voor een kleine jongen belangrijk zijn. Ze gingen metelkaar vissen, maar dan kwam Kim ook maar al te graag mee. Al vond ze het wel zielig voor de wormen die aan de haak kwamen. Miles moest hier altijd om lachen. “Meisjes!!³ Maar Kim was een belangrijke persoon in zijn leven. Toen ze ouder werden, realiseerde hij dat hij blij moest zijn dat Kim nooit jaloers op hem was geweest over zijn relatie met haar vader. Toen ze hierover spraken, gaf Kim toe dat ze wel jaloers was geweest, maar had dit weten te overwinden. Ze vond het eerlijker hem te moeten delen, als dat hij op de liefde van haar vader moest afzien. Dat zag ze nu als puber zo, maar toen ze kleiner was, was het soms niet éénvoudig voor haar geweest, hem te moeten delen. Maar ja!! Ze had haar vader ook moeten delen als ze meerdere broers of zussen had gehad. En voor haar was Miles zoiets als een eigen broer, die met haar speelde, die met haar ruzie maakte, die het voor haar opnam bij ruzie"s met anderen en die haar trooste als ze met haar fiets was gevallen. Hij was net zo belangrijk voor haar als dat zij voor hem was en dat wisten ze. De ouders van Kim waren hier blij om. Al hadden ze altijd gehoopt dat Sharon een man zou treffen die bereid zou zijn om Miles als zijn eigen zoon aan te nemen. Maar Sharon ging niet vaak met mannen uit en als ze een afspraak had en ze merkte dat Miles hem in de weg stond, dan was deze man voor haar geschiedenis. Ze was altijd graag met haar zoon alleen geweest en was bereid de situatie te veranderen, als ze zeker was dat de man goed voor haar zoon zou zijn. Maar ondertussen was iedereen aan deze levenswijze gewent en gelukkig hierbij. Sharon"s knutselwinkel was ondertussen groter geworden. Tijdens de oorlog was het niet éénvoudig geweest om het lopend te houden Ze heeft het een tijd lang moeten sluiten. Maar uiteindelijk had ze het bestaan ervan gered en later zelfs kunnen uitbreiden. Kelly had haar veel geholpen, tijdens de afwesenheid van Tom, die bij de marine had gedient, maar was door een verwonding aan zijn been, gelukkig snel weer thuis gekomen. Hij diende toen zijn land vanuit een bureau waar hij meer kon doen, als in een vreemd land te moeten doden. De oorlog had bij hun twee gezinnen geen littekens achter gelaten, maar waar ze ook kwamen hadden ze leid van hun medemensen gezien. Kim en Miles waren nog te klein geweest om te realiseren wat er was gebeurt in hun land en haar bewoners. De daarop volgende jaren had veel werk gekost, maar de wereld was weer in de goede baan terecht gekomen. De familie Grant en O"Brian hadden het allemaal overleeft en waren gelukkig met hun leven zoals het nu was. Ondertussen had Sharon twee vrouwen kunnen aanstellen voor in haar winkel en had hierdoor veel tijd voor Miles gehad. Haar gedachten waren nog vaak bij Miles vader en vergeten zou ze hem waarschijnlijk nooit. Hoe kon ze ook! Haar zoon was het evenbeeld van zijn vader. Hoe ouder hij werd, hoe meer hij op zijn vader leek. Nee. Vergeten zou ze hem nooit. Toen Miles jr. ouder werd, vroeg hij vaker naar zijn vader als toen hij klein was geweest. Vroeger had hij zich tevreden gesteld als hij een antwoord had gekregen, maar nu wilde hij meer details weten over zijn moeders leven en zijn vaders. Hoe ze elkaar hebben leren kennen. Hoe hij is gestorven. Waar hij was geboren en waarom ze geen foto"s met zijn vader erop had. Ze vertelde hem over de dagen die ze met zijn vader had beleeft en dat zijn vader veel te vroeg van deze aarde is weggenomen, maar dat ze wist dat zijn vader veel van hem had gehouden als hij nog had geleeft. Maar altijd als ze over haar geliefde man had gepraat, schaamde ze zich dat ze haar zoon niet meer kon vertellen. Ze was eerst zo kapot van het nieuws geweest over zijn dood, om naar meer informatie over het ongeluk te vragen. Later was ze zo gelukkig geweest over de geboorte van haar kind, dat ze aan andere dingen geen interesse schonk. Ze besloot Tom te vragen of hij misschien wat over Miles srŒs familie kon uitzoeken. Waarom had ze daar niet eerder aan gedacht? Tom had Miles aangenomen om bij hem te werken, wat betekende dat Tom papieren van Miles moest hebben met zijn geboortedatum en adres? En wat was er met zijn woning gebeurt? Heeft zijn familie hiervoor gezorgt of weten die niets over de dood van hem? Ze schaamde zich ontzettend voor haar egoistme. Al die jaren had ze alleen maar aan haarzelf gedacht . Dat ze alles wilde doen om haar zoon gelukkig te maken. Maar uit te zoeken of hij misschien in dit land nog meer familie had, Miles sr. familie, daar had ze niet bij stil gestaan. En wat zouden die zeggen dat hun zoon een oneerlijk kind heeft? Zoveel vragen waar ze nog nooit was bij stil gestaan. Ze besloot Tom direkt hiernaar te vragen. Tom bekende haar dat hij zijnertijd al naar informatie had gezocht. Hij had met de politie gesproken en gehoort dat het vliegveld een SOS over een bom- melding had gekregen en dat het vliegtuig direkt daarna explodeert is. De lichamen van de passagieren zijn nooit gevonden worden. Dit werd door het millitär als waarschuwing beschouwd vanuit het vijandelijk land. Het was toen vooroorlogstijd geweest. Een tijd waar de wereld al op zijn kop leek te staan. Het begin van gruwelijke gebeurtenissen die niemand hier op aarde ooit meer vergeten zou. De tweede wereldoorlog. Tom had niet veel, met de papieren die Miles sr. hem toenertijd had gegeven, kunnen uitzoeken. Niemand had van een Miles Stevensen gehoort. Zijn onderzoekingen, zelfs met behulp van de plaatselijke politie, liepen op niets uit. Omdat hij de perfekte illusie die Sharon over Miles sr. had, niet wilde kapot maken, heeft hij haar hierover nooit wat verteld. En het effekt dat dit nieuws na zoveel jaren nog op Sharon had, zei hem dat zijn vermoeden over haar reaktie juist geschat was geweest. Voor haar was het ongelovelijk dat zelfs met hulp van de politie niets is worden gevonden. Dat die het na een paar maanden gewoon aan de kant hebben gelegt. Tom zei dat dit waarschijnlijk door de oorlog kwam. De politie had toen zoveel andere dingen te doen. Sharon schoof dit antwoord beledigt aan de kant. Ze wilde weten waar Miles familie was om in contact met hun komen. Dan zou ze nu proberen met hulp van de politie de Stevensens te vinden. Er waren zoveel jaren voorbij gegaan, maar ze wilde dit nu eindelijk achter zich hebben. Tom probeerde haar nog op andere gedachten te brengen. Hij vond dat het een onmogelijk idee was om na al die jaren weer te gaan zoeken. Hij had zelf toen veel onderzoekingen gedaan en alles was op een dood end uitgelopen. Hij heeft daarna ook nog vaak over dit geheimnis moeten nadenken. Wat had Miles te verbergen gehad? Waarom was zijn familie niet op zoek naar hem geweest? Waarom klopten de gegevens die Miles hem had gegeven niet? Nee voor hem hoefde het niet meer. Het resultaat zou weer op niets uitlopen en hij vertelde dit alles aan Sharon. Maar Sharon ging de volgende dag direkt naar het politiebureau. Ze moest weten waar de Stevensen familie was en hun over haar zoon vertellen, Miles sr. zoon. Hun kleinkind. En ze wilde niet aan haar zoon moeten toegeven dat ze eigenlijk niets van zijn vader af wist. Wat zou hij van haar denken? Maar de wereld leek voor haar inelkaar te storten. Wat was er toenertijd gebeurt? Had Miles wat voor haar geheim gehouden? Zou hij in gevaar zijn geweest? Er waren enige mysterieuse dingen in de vooroorlogs jaren gebeurt. En er was iets wat Tom haar had verteld wat haar gedachten niet los liet. Misschien was Miles Stevensen niet eens Miles Stevensen, maar dat dit een valse naam was geweest !!! Ze hoopte niet dat dit waar was, want dat zou betekenen dat het bijna onmogelijk zou zijn om dan informatie over hem te vinden. Maar ze wist dat de kans zeer groot was, want anders had de politie toen al geweten wat er aan de hand was geweest met Miles. Waarom had Miles sr. geen vertrouwen in haar gehad? Als er iets mis was geweest, dan moest hij toch hebben geweten dat hij haar had kunnen vertrouwen? Ze was raadloos. Wat was er met Miles gebeurt? De waarheid over deze man wilde ze, kostte wat het kostte, uitvinden. Maar alleen kon ze dit niet. Zoals voorgenomen ging Sharon de volgende morgen naar de plaatselijke politie om hulp te vragen. "Mrs. Grant?", vroeg een politieman en keek vragend de kamer rond. "Ik ben Mrs. Grant", antwoordde ze, stond snel op en liep naar hem toe." Inspecteur Briggs kan u nu ontvangen"en liet haar een kantoor binnen gaan, waarna hij zelf verdween en de deur achter haar dicht deed. "Goedendag Mrs. Grant". Een grote man gaf haar een hand en stelde zich voor als inspecteur Hank Briggs. Toen ze deze man voor zich zag staan, had ze het gevoel dat zijn mannen gezag voor hem moesten hebben. En ze had gelijk. Hij verwachtte van elke politieman zelfdiscipline, eerlijkheid en loyaliteit tegenover de kollega"s en medemensen. En omdat hij dit alles zelf ook aanhield, deden zijn mannen dat wat hij van hun verlangde. "Waarmee kan ik u een dienst beweisen?, vroeg hij Sharon, nadat hij haar een stoel had aangeboden. Ze vertelde hem haar verhaal en wat haar bedoeling is. Nadat ze klaar was met haar verhaal, keek hij haar met een direkte blik aan en knikte toen nadenkelijk. "Hoelang is dat nu al geleden had u gezegt?, vroeg hij toen. Hij lacht me in zichzelf uit, dacht ze. Hij zal me waarschijnlijk voor een domme vrouw aanzien, die gewoon het verleden niet met rust kan laten. Hij vraagt me dit alleen maar uit fatsoen. Voor ze hem antwoord gaf, haalde ze diep adem. "Bijna zestien jaar geleden", antwoordde ze zachtjes. Toen kwamen de verwachtte vragen. "Waarom komt u nu pas hiermee, na zoveel jaren?". Waarom wilt u nu het hele verhaal losschudden?". Maar zijn stem had niets verwijtens, alleen maar belangstelling. Het was pijnlijk voor haar hem te moeten toegeven dat ze nooit eerder over het hoe en wat er was gebeurt had nagedacht, maar dat het eindelijk tijd werd de waarheid voor haar zoon uit te zoeken. Zodat deze eindelijk meer over zijn vader zou weten. "Mijn zwager heeft toenertijd al hulp van de politie gevraagt, maar niets is erbij uitgekomen. Nu hoop ik op een tweede onderzoek. En dat deze succes zal hebben. Ik hoop dat u me hierbij kunt helpen", zei ze hem direkt. Hij keek haar aan en kon het niet geloven dat deze mooie vrouw al een zoon had van vijftien jaar. Ze leek veel jonger in haar jeans en ruitjes blouse en haar blonde haren die met een brede band naar achteren werden gehouden. Hijzelf was vijfendertig en hij had gedacht dat ook zij ongeveer zo oud zou zijn. Maar toen hij op het papier had gekeken dat voor hem lag, had hij gezien dat ze negen jaar ouder als hem was. Wat hij aan haar mocht, was dat ze in haar gewone kleren was gekomen en zich niet voor dit bezoek extra had uitgedost, wat bij vele van zijn bezoeker wel het geval was. Ook al vond hij het verhaal dat hij van haar had gehoort een beetje vreemd en zonder mogelijke resultaten op het oplossen hiervan, besloot hij haar te helpen. Hij had het gevoel dat het heel belangrijk voor haar was en wilde alles doen om haar zekerheid te geven. En ook uit een egoistische reden besloot hij haar te helpen, want hij zou haar hierdoor vaker kunnen zien. Normalerwijze was hij geen man die zoiets zou uitbuiten, maar hij had er alles voor over om met deze vrouw, die hem met haar verdrietige ogen om hulp had gevraagt, samen te zijn. Hij was voor hem liefde op eerste blik. Maar hij wist dat bij haar nog steeds de geest van haar geliefde in haar hart was. Zelfs na zoveel jaren. Hij versprak haar te helpen en zag hoe haar ogen van opluchting begonnen te glansen. Hij wist dat ze gedacht had dat hij haar waarschijnlijk met zo"n verhaal niet zou willen helpen en was blij dat hij haar hierdoor kon bijstaan. Nadat ze vanelkaar afscheid hadden genomen, ging Sharon naar huis waar ze Tom opbelde om alles te vertellen. Terwijl zij met Tom sprak, was Hank Briggs al bezig om meer over deze zaak te weten te komen. Hij had alle gegevens die Sharon hem had verteld opgeschreven en wilde ook dat wat de politie zestien jaar geleden had uitgevonden opzoeken. Maar dit was niet meer te vinden geweest, wat hij uiterst vreemd vond. De zaak werd nu interessanter als hij had verwacht en hij riep zijn twee beste mannen in zijn bureau, die hem bij het uitzoeken zouden helpen. Michael Bratt en Chris Swanson waren sinds enkele jaren partners en vormden een goed team samen. Toen ze over de opdracht hoorden, was hun reaktie zoals de inspecteur Briggs had verwacht . Maar zelfs zo"n oude zaak kon nog interessant worden, dus gingen ze aan het werk. "Mam? Is het goed dat ik vanavond met Kim naar de film ga? Haar vriendin Holly wil ook mee komen en dan zouden we dus met zijn drieen zijn", vroeg Miles jr. zijn moeder Sharon, toen hij thuis kwam van school. Sharon moest in zichzelf lachen, want ze wist dat hij verliefd was in Holly en altijd nog dacht dat zijn moeder hier geen idee van had. Maar het lag er zo dik op bij die twee verliefde jonge mensen, dat ze ervan genoot hoe onschuldig Miles zich gedraagde als het om Holly ging. Ze was er wel blij om dat ze Kim vaak mee namen als ze uit gingen. Ze wist dat Kim bang was geweest dat Miles haar in de steek zou laten, nadat Holly op het toneel was verschenen en de twee verliefd opelkaar waren geraakt. Maar Miles was altijd voor Kim daar geweest en dat zou ook altijd zo blijven, had hij haar versproken. Op de dag dat Kim Holly naar huis had meegenomen, om haar nieuwe schoolvriendin aan haar ouders voor te stellen, was Miles hier zoals zo vaak ook geweest. Miles en Holly waren gelijk verliefd opelkaar geweest, maar waren beide te schuchter geweest om het de ander te laten weten. Dank Kim haar hulp waren de twee samen gekomen, maar lieten haar zweren het niet aan hun ouders te vertellen. Dit zou een geheim zijn tussen hun drieën. Het maakte het leven spannender. Kim had het eerst fantastisch gevonden dat haar beste vriendin en haar beste vriend een paar waren geworden, tot ze realiseerde wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Nu Miles en Holly elkaar hadden, was zij Kim, misschien niet meer welkom? Maar Miles had haar vreemd gedrag bemerkt en gevraagt wat er aan de hand was. Na wat heen en weer had ze van haar angst verteld. Daarop heeft Miles haar versproken dat hij haar nooit in de steek zou laten en heeft deze belofte gehouden. Sharon had vanaf het begin al gemerkt dat Miles verlieft was en toen op een dag Kim en Holly , Miles kwamen ophalen, wist ze dat Holly de gelukkige was. Ze leerde Holly als een opgelaten meisje kennen, die graag kletste over alles wat over haar weg was gelopen. Haar verhalen waren altijd grappig en de stemming was daarom, waar Holly ook was, vrolijk en vrij. Sharon wist dat ze jong waren om een echte relatie te hebben, maar genoot van de verliefde blikken die ze elkaar toewierpen, waarvan ze nog steeds dachten dat niemand van hun verliefdheid afwist. Het deed haar aan haar eigen jeugd denken. Wat was ze vaak verliefd geweest, toen ze een puber was. Maar toen ze ouder was geworden was dat verandert, tot ze Miles vader had leren kennen. Ze dwingde haarzelf weer aan het heden te denken. "Naar welke film gaan jullie dan? Kan ik ook mee komen?, vroeg ze schijnheilig, want ze wist dat hij niet wilde dat zijn moeder zou mee komen. Dan zou hij Holly"s hand niet kunnen vasthouden in de bioscoop, dacht ze stilletjes en lachte. Miles keek haar verschrikt aan. "Ehhh.....Ik denk niet dat je deze film leuk zal vinden mam", zei hij toen snel. "Hoe zo? speelde Sharon haar spelletje verder. Is het te brutaal, want dan laat ik het niet toe dat jullie gaan!". Ze wist naar welke film ze gingen en dat het een geschikte film voor hun leeftijd was, maar ze plaagte hem maar wat. Toen ze de blik op haar zoons gezicht zag, moest ze haar best doen om niet hardop te lachen. Zijn ogen vielen bijna uit de kassen van ongeloof dat hij niet in de bioscoop mocht gaan, om de stomme reden die hijzelf blijkbaar had uitgedacht. Toen hij in het lachende gezicht van zijn moeder keek en haar hoorde zeggen dat ze hem alleen maar wat had geplaagt, zuchte hij opgelucht. Hij hield veel van zijn moeder en ging ook vaak met haar en Kim"s familie weg. Dat was altijd al zo geweest. Hij was zijn moeder dankbaar dat ze hem veel speelruimte en tijd gaf om met zijn vrienden weg te gaan. Hij wist dat zijn moeder hem bij alles wat hij deed vertrouwde en dit vertrouwen wilde hij nooit kapot maken. Natuurlijk waren er dingen die hij zijn moeder niet vertelde, omdat hij wist dat ze hierom niet blij zou zijn, maar dit waren onschuldige gebeurtenissen geweest. Wel had hij soms het gevoel dat zijn moeder hem, met al haar liefde voor hem, bedrukte. Hij wist dat zij het erger vond dat hij nooit een vader had gehad als dat hij zelf had gevonden. Hij wilde wel meer over zijn vader weten, die blijkbaar fantastisch moest zijn geweest, uit zijn moeders verhalen. Maar alleen uit nieuwsgierigheid, als verlangen. Het waren altijd dezelfde verhalen geweest, waarin ze hem vertelde hoe geweldig hij was geweest bij Kim"s geboorte. Tom was voor hem zijn vader en was gelukkig. Vroeger was hij jaloers geweest op de mannen die met zijn moeder waren uitgegaan. Maar geen van de mannen had hij een tweede keer gezien en gemerkt dat hij niet bang hoefde te zijn om met één van deze mannen, zijn moeder te moeten delen. Maar nu was hij ouder en dacht hier anders over. Hij wist nu hoe belangrijk het was om iemand te hebben die het leven met je deelt. De vreugde en zorgen die ieder mens heeft. Als kind had hij dit nog niet kunnen realiseren, maar nu wil hij voor zijn moeder een man vinden. Iemand die van haar houdt , haar verwent en de zorgen met haar deelt en deze samen oplost. Iemand die bij haar zal zijn als hij, Miles jr, op een dag zelf een familie zal hebben. Hij wil niet dat ze alleen zal zijn voor de rest van haar leven. Ze verdient meer als dat. Hoe hij deze man voor haar wil vinden , daar heeft hij nog geen idee van. Maar hij zal zijn best doen, ook al zal zijn moeder hem als gek verklaren. "Nou? Waar wacht je nog op? Eruit met jouw en doe de groeten aan de twee dames van mij, okay? hoorde hij zijn moeder lachend zeggen en voelde een speels klapje onder zijn po. Hij wreef hier met zijn hand over en deed alsof het hem zeer deed en rende luidlachend van haar weg. "Dan ga ik snel, voor je me nog over de knie legt!". Hij wierp haar een kus toe en weg was hij. Sharon had geen zin om op deze avond alleen te zijn en besloot haar zus op te bellen, maar Kelly was niet thuis. Ze belden een paar andere vrienden op. Deze waren of net op weg ergens heen of niet thuis. Teleurgesteld legde ze de hoorn neer. Ze voelde zich op zo"n moment oud en alleen. Toen Miles nog klein was geweest, had ze haar avonden altijd met hem gedeelt. Nu werd hij volwassen en ze wilde niet aan haar toekomst zonder hem denken. Het zou zo stil zijn zonder hem, maar eens zou hij op eigen benen staan en dat moest ze accepteren. Dat was niet makkelijk. Ze besloot toen inspecteur Briggs te bellen, om te vragen hoe de onderzoekingen vooraan gingen. Maar deze had zijn vrije dag. Ze dacht niet eraan iemand anders te vragen vanwege de zaak. Verveeld liep ze door haar woning. Ze woonde nog steeds in haar oude woning aan het strand en was niet van plan dit ooit op te geven. Ze genoot zoals altijd van het schitterende uitzicht. Wel had ze al enkele keren het dak moeten laten repareren, na een sterke storm. Hoe groot haar angst toen ook was geweest, ze heeft er nooit over na willen denken om het te verkopen. Hier was haar leven en hier zou ze waarschijnlijk ook sterven. Ze wilde op het balkon gaan zitten lezen, maar de wind was fris en ze besloot weer naar binnen te gaan. Ze kon haar aandacht niet bij haar boek houden. Haar gedachten dwaalden af naar vroeger. Over haar dagen met Miles, haar grote liefde. Het was nu al zolang geleden dat ze hier met hem samen was geweest. Dat ze met hem had gelacht, gevreën en de zonsondergang had bewondert. Hoe zou haar leven zijn geweest als ze zouden zijn getrouwd? Ze was er zeker van dat hij een goede vader voor Miles jr. zou zijn geweest. Wie weet had haar zoon zelfs meerdere broers en zussen gehad! Maar ... ze was alleen met Miles en in een paar jaar zou ook hij weg zijn. Het was haar eigen schuld dat ze niemand had. Ze had de mannen die met haar waren uitgegaan altijd op afstand gehouden. Ze had ze belooft te bellen, maar had zich hier niet aan gehouden. Ze had geen interesse gehad. Zelfs niet als enkele mannen, alles voor haar hadden willen doen, om meerder keren met haar uit te kunnen gaan. Ze had de avonden de meeste keren genoten, maar meer ook niet. De meeste mannen waren nu getrouwd en hadden kinderen. Ze kon haar toekomst vooruit zien. Ze zou hier alleen wonen en een grootmoeder voor Miles kinderen zijn. Ze wist dat hij een eigen familie wilde hebben. Sharon glimlachte als ze aan haar zoon dacht. Hij betekend haar zoveel en ze was zo gelukkig en trots op hem. Hij leek zoveel op zijn vader. Ook al was hij nog geen volwassen man, ze kon zien dat hij net zo groot als hem zou worden. Hij heeft hetzelfde dikke zwarte haar en bruine huid. Deze combinatie en zijn heldere blauwe ogen, hiermee had hij al enkele harten sneller laten slaan. Ze kon goed begrijpen dat Holly zo verliefd op haar jongen was. Ze herkende zichzelf in Holly. Holly leek meer op haar, met haar blonde haren, als Miles deed. Gelukkig kon ze goed met het jonge meisje opschieten. Holly met haar zomersproetjes en lichte huid, dacht ze glimlachend.