Hoofdstuk 5

Enige maanden verstreken en de politie was niet veel verder als toen ze aan de zaak waren begonnen. Het was alsof Miles Stevensen nooit op deze aarde had geleeft. Inspekteur Briggs was raadloos, want het was hem nog nooit gebeurt dat hij niets, maar dan ook werkelijk niets over een persoon had kunnen vinden. Het maakte hem bijna gek en niet alleen hem, maar ook de twee politie agenten die Hank Briggs hierachteraan had gestuurt wisten niet meer wat ze van deze zaak moesten denken. Ondertussen was hun aandacht nu bij andere zaken die in hun ogen belangrijker en succesvoller om op te lossen waren. Maar Hank Briggs vond het ergste van alles dat hij de vrouw, die ondertussen heel belangrijk in zijn leven was geworden, Sharon Grant, steeds weer had moeten teleurstellen. Al die keren dat ze met elkaar hadden gesproken, had hij haar moeten toegeven dat er niets was verandert. Niets. Het was gewoonweg hopeloos. Hij had ook Tom op de hoogte gehouden en deze had dit resultaat al verwacht uit de ervaringen die hij al jaren geleden had gemaakt. Maar hij had toch voor Sharon gehoopt dat er nu wat zou worden gevonden. Ook al zou het maar iets zijn geweest dat Sharon haar zorgen had kunnen vergeten. Maar het was toen al en ook nu een geheim dat waarschijnlijk nooit zou worden kunnen opgelost. "Mrs. Grant? Hier is inspekteur Briggs. Ik wil graag met u persoonlijk spreken. Heeft u misschien vandaag nog tijd om voorbij te komen? vroeg hij haar aan de telefoon. Hij hoopte dat zijn stem neutraal klonk, want hij was altijd opgewonden als hij haar opbelde. Vanaf het eerste ogenblik dat hij haar had gezien, was ze niet meer uit zijn gedachten verdwenen. Maar nu moest hij zich konsentreren op wat ze zei. "Inspekteur Briggs? Betekent dat dat u goed nieuws voor me heeft?". Haar hart begon sneller te slaan. Eindelijk! Eindelijk hebben ze wat gevonden! dacht ze opgewonden. Maar ze had te vroeg gejuigd en ze liet haar schouders hangen toen ze hoorde wat hij haar vertelde. "Sorry dat ik alle hoop die u had moet nemen Mrs. Grant, maar ik wilde het tegenovergestelde ondernemen, namelijk het afsluiten van de zaak. Maar ik zou liever persoonlijk met u hierover willen spreken". Hij voelde zich vreselijk gemeen om haar dit te moeten zeggen. Hij hoorde hoe ze haar adem inhield bij dit nieuws. Sharon had het gevoel of iemand haar in het gezicht had geslagen. De zaak afsluiten? Wat bedoeld hij hiermee? Dat kan toch niet waar zijn? Het was een moment stil voordat ze dezelfde stem ,die nu ongerust klonk,weer hoorde. "Mrs. Grant? Is alles in orde? Hoe kon hij ook zo stom zijn om haar hierover op te bellen. Hij had direkt naar haar thuis moeten gaan en hier met haar erover moeten spreken. Wat ben je weer uiterst sensibel aan de gang Hank! zei hij tegen zichzelf. Hij hoorde haar stem die hem zachtjes antwoordde. "Ja. Ik ben alleen nogal verrast over uw voorstel.Denkt u echt dat dat het beste zal zijn? Is er echt geen hoop meer op een antwoord of oplossing?". "Sorry dat we u geen ander antwoord kunnen geven. Ik had u ook veel liever een positeif antwoord willen kunnen geven, maar helaas is de realiteit anders. Sorry dat ik u dit aan de telefoon zeg. Ik heb te weinig nagedacht. Ik wil daarom graag dit alles persoonlijk met u bespreken. Is er een kans dat u vandaag nog kunt komen?". "Vandaag niet meer, maar morgen heb ik tijd. Is het in orde dat ik dan kom? Ze had moeite haar teleurstelling te verbergen. "Morgen is ook prima. Als u liever wilt dat ik naar u toe kom, dan is dat geen probleem voor mij", zei hij om het wat goed te kunnen maken, maar ze antwoordde dat ze naar hem toe zou komen. De volgende morgen om half twaalf zouden ze elkaar treffen. Toen hij de telefoon neer legde voelde hij zich schuldig, want voor haar zou het een slechte dag worden. Maar hij verheugde zich om haar na al die tijd dat ze alleen maar metelkaar hadden getelefoneert eindelijk weer zou zien. Hij wist dat de kans dat hij haar daarna weer zou zien klein was. Dat hun wegen zich na hun treffen zeer waarschijnlijk voor altijd zou scheiden, deed hem plotseling treurig stemmen. Dit had hij zich nog niet realiseert. Toch maakte zijn hart weer een sprongetje als hij aan haar dacht. Sharon..... Sharon had voor ze naar het politiebureau ging, eerst nog met Tom over haar laatste gesprek met Insp. Briggs gesproken. Tom vertelde haar ook dat het waarschijnlijk onmogelijk was dat ze nog wat zouden vinden na al die jaren en dat Insp. Briggs zeker wist wanneer er een punt moest worden achter gezet. Ze wist wat Tom zei waar was en toch voelde ze ellendig. Mit een razend gevoel in haar hart was ze op weg gegaan en nu zat ze weer tegenover de man die ze tot nu toe nog maar één keer had getroffen. Ze streek nerveus haar nog steeds lange, blonde haren uit haar gezicht. Niet wetend wat deze beweging bij Hank teweeg bracht. Hij kon niet begrijpen waarom zo"n vrouw als zij is alleen leeft. Ze heeft een bijna volwassen zoon, dat wist hij, maar waarom is ze nooit meer getrouwt? Maar hij had geen tijd meer om hierover na te denken. Hij zag dat Sharon hem vragend aankeek en realiseerde zich beschaamd dat hij haar al die tijd had aangestaard. Maar toen hij met haar sprak was zijn stem normaal en Sharon konzentreerde zich op wat hij haar vertelde. "Sorry Mrs. Grant dat ik geen beter nieuws voor u heb. Na zoveel tijd hieraan te hebben gewerkt heb ik ook op meer resultaat gehoopt, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat er ooit nog meer informatie naar boven komt. Ik hoop dat u het in orde vindt dat we geen verdere onderzoekingen meer houden. Het is voor ons allen een raadsel geweest die we helaas niet hebben kunnen oplossen. Nochmals sorry Mrs. Grant". Sharon knikte alleen maar haar hoofd en het verscheurde hem vast zijn hart toen hij de grote teleurstelling op haar gezicht zag. Al haar hoop om toch nog Miles familie te vinden vervloog samen met haar hoop om haar geliefde ooit zelf nog eens te zien, want in al die jaren had ze in het geheim gehoopt dat Miles sr. nog leefde. Dat hij op de één of andere manier dit vreselijk ongeluk had overleeft en ergens op deze wereld misschien als een ander mens zou leven. Ze wist dat deze hoop onmogelijk was en had het daarom nooit aan iemand verteld. Nu had een vreemde man haar deze hoop weggenomen. Ze zou haar grote liefde nooit meer zien. En nu moest ze haar zoon zeggen dat zijn vaders familie niet te vinden was. Ze zag hier vreselijk tegenop, ook al wist ze dat hij het kon accepteren, waarschijnlijk beter als zijzelf. Hank Briggs zag hoe ze met haar gevoelens zat te vechten. Hij gaf haar en zakdoek om de tranen die zonder dat ze het had gemerkt nu over haar bleke wangen liepen. Ze nam de zekdoek met een afwezige blik aan, maar gebruikte hem niet. Ze kneep hem met al haar kracht in haar hand samen en toen Hank deze vuist zag liep hij naar haar toe en zonder een woord te zeggen nam hij haar in zijn armen en liet haar huilen. Hij streelde zacht haar haar en zusde haar toe zoals hij een kind gerust stelde. Ze klammerde zich aan hem vast en huilde alsof ze Miles voor een tweede keer had verloren, wat eigenlijk ook zo was. Al die jaren waaraan ze zich aan deze hoop had kunnen vasthouden waren nu voorbij. Het was een onmogelijke droom geweest en dat wist ze. Na een tijdje werd het snikken minder en langzaam nam ze afstand uit de armen van de grote politieman en keek hem met een verontschuldigende blik aan. Voordat ze iets kon zeggen nam deze het woord. "Ik denk dat ik begrijp hoe je je voelt. Je hoeft me niets uit te leggen. Dat is niet nodig", zei hij fluisterend en streek haar nog een keer over haar haar. Dankbaar keek Sharon hem aan. Ze voelde zich in de buurt van deze man vreemd genoeg weer beter en besloot hem voor dit veilig gevoel te bedanken, door hem te vragen of ze hem kon overhalen om met haar en kop koffie te gaan drinken. Hij was zeer verrast toen ze dit vroeg, maar liet het niet merken. "Graag, maar je hebt niets bij me goed te maken. Ik ben diegene die gefaalt heeft met het niet kunnen oplossen van deze zaak. Ik weet ondertussen wat dit voor je betekent. Ik hoop dat het niet te moeilijk voor je is om deze gebeurtenis te verwerken en mocht je met iemand willen praten, je kunt me altijd opbellen. Dag of nacht. Misschien kan ik je hierbij helpen. Okay?", bood hij haar aan. "Dank je wel Hank. Ik kom daar denk ik graag op terug", zei ze dankbaar en gaf hem een hand. Hij nam deze in zijns en en lachte haar toe. Hij genoot ervan dat ze hem Hank had genoemd. Ze had het zelf waarschijnlijk niet eens gemerkt. Hij hield de deur voor haar open en samen liepen ze naar het tegenover liggend restaurant. Hij was niet tevreden dat hij haar niet had kunnen helpen met de zaak, maar uiteindelijk was er iets goeds uitgekomen. Namelijk het begin van een mooie vriendschap. Een vriendschap tussen man en vrouw. "Kelly? Weet jij waar mijn blauwe handdoek is? vroeg Sharon haar zus toen ze de dusch uit kwam. Ze voelde zich weer fris na een hele dag op het strand te zijn geweest. "Ja hier heb je hem neer gelegt". en gooide het haar toe. "Bedankt Kel. Ik was mijn haren nog snel en dan kunnen we gaan. Goed? Is Tom ook al klaar?". "Hij moest nog snel wat van zijn werk halen om dit later thuis te kunnen doorlezen, maar hij moet eigenlijk bijna alweer hier zijn. Net toen Sharon klaar was met föhnen, was Tom terug gekomen en toen ze op het punt stonden om weg te gaan ging de deurbel. Sharon deed de deur open en keek in het vrolijk lachend gezicht van Hank. "Hai Sharon. Ik wou je verrassen en hoop je te kunnen ontvoeren naar een nieuw restaurant dat sinds een paar dagen geopend is. Het moet blijkbaar fantastisch goed zijn. Nou? Wat zeg je ervan?". Sharon moest zoals altijd om zijn spontane ingevingen lachen. "Tja Hank, daar moeten wij je teleurstellen!", hoorde Hank een bekende stem zeggen die achter de deur vandaan kwam. Tom en Kelly sloten zich glimlachend het tweetal aan. Het was de stem van Kelly geweest die hij had gehoort. Ze hadden elkaar al enkele keren ontmoet en waren vrienden geworden. Hank keek hun drieën aan en zei "Ja het was me al opgevallen dat Sharon er te mooi uitziet om zich zo thuis te verstoppen. Gaan jullie naar een concert ofzo?". Sharon was de eerste die sprak. "Nee. We gaan naar een foto- expositie van een vriend van ons. Je had me gezegt dat je moest werken, anders had ik je gevraagt mee te komen. Dus, zei ze grappend, ben je ontslagen ofzo? "Nee. Nog niet!! grapte hij terug. Ik weet ook niet hoe en wat maar waarschijnlijk heb ik me gewoon in de datum vergist. Ik hoef niet te werken en daarom leek het me een goed idee om de avond met jouw te verbrengen!". Ze hadden elkaar sinds hun eerste kop koffie samen vaker getroffen. Tom en Kelly hadden hem vanaf het eerste moment zeer sympatisch gevonden en vonden het dan ook jammer toen ze merkten dat Hank in SharonŒs ogen alleen maar een goede vriend was en niet meer. Dat Hank met beide oren verliefd op Sharon is, hadden ze ook bemerkt en hoopten dat hij goed zijn best zou doen om Sharons hart te veroveren. Sharon wist dit allles niet. Was ze werkelijk zo blind dat ze zijn gevoelens voor haar niet had bemerkt? Kelly had moeite om dit te geloven. "Nou ik hoop dat je zin hebt om mee te gaan, zei Tom, want dan heb ik versterking voor vanavond. Het is echt geen gemakkelijk karwei om met de twee mooiste vrouwen op deze wereld uit te gaan. Dat kan ik je wel vertellen! De hele avond ben ik dan bezig de mannen bij hun weg te slaan. Dus laat me niet in de steek Hank!". Ze moesten allemaal vreselijk om Tom lachen en Kelly gaf haar man een dikke kus op zijn wang voor het compliment. Tom keek toen Sharon aan en wees op zijn andere wang. Sharon begreep deze hint en drukte dus spontaan een dikke kus op de andere wang. "Nu mag jij je wang aanbieden Hank!", zei Tom en duwde Sharon in Hank"s richting. Deze omarmde haar en fluisterde zachtjes "alleen mijn wang Sharon? Waarop Sharon met haar drieënveertig jaren als een schoolmeisje bloosde. Ze wist dat ze alle hoopten dat Hank en zij samen kwamen, maar de enige reden dat dit zo lang duurde voordat het zover was, was dat ze bang was om haar leven met iemand te delen en had hiervoor meer tijd nodig. Ze wist dat ze zich als een jong verliefd meisje gedroeg en voelde zich ook zo, want verliefd was ze. Alleen had ze het nog niet openlijk laten merken en gezegt. Ze haakte haar arm door die van Hank. Samen besloten ze inplaats van met zijn vieren met Tom en Kelly"s auto weg te gaan, ook HankŒs auto te gebruiken. Zo waren ze niet zo afhankelijk van elkaar als de één vroeger zou willen weg gaan. Toen ze waren aangekomen vroeg Hank of hij wel passend was gekleed, waarop Sharon lachend antwoordde "Natuurlijk! Ik zal me geeert voelen om jouw aan de anderen voor te stellen, zo"n goed uitziende jonge man als jij het bent! Hank liet het niet merken, maar dit antwoord zat hem dwars. Jonge man... Hij was jong, maar ook al was Sharon enkele jaren ouder als hem, het was haar niet aan te zien. Ook in haar doen en laten was ze nog steeds jong van hart. Begreep ze dan niet dat die negen jaar die hij jonger als zij was, dat dit geen probleem was? Het mocht gewoon geen probleem zijn! Dat de mensen weer over haar zouden praten, daarvan wist hij zeker dat dit haar koud zou laten. Ze leeft haar leven zoals zij het wil en dat heeft ze altijd al gedaan. Waarom hield ze dan niet van hem ? Waar lag het probleem? Sharon had haar gevoelens voor hem al veel eerder open gelegd als ze had geweten hoeveel zorgen Hank zich maakte. Maar ze had gewoonweg meer tijd nodig. Tijd was het hele probleem bij haar. Dit was de eerste keer dat ze met elkaar uitgingen waarbij hij vrienden van haar zou leren kennen. Tot nu toe waren ze meestal met z"n tweeën geweest en waren uit eten gegaan of hadden een strandwandeling gemaakt. Af en toe hadden Tom en Kelly hun hierbij gezelschap gehouden. Haar zoon Miles had hij nog maar twee keer getroffen en was zeer blij geweest dat deze hem als het ware met open armen had ontvangen. Miles zag hem niet als indringling, waar Hank bang voor geweest was. Blijkbaar was iedereen blij hem in de familie te hebben, behalve de belangrijkste persoon hield hem op zekere afstand. Nu zou hij haar vrienden leren kennen en was zenuwachtig. Sharon"s vrienden waren allemaal positief verrast toen ze Hank leren kennen. En zoals altijd hoopten ook deze dat het dit keer ernst zou zijn en Hank niet één van haar gewone vrienden was. Ze hielden teveel van haar om haar alleen oud te zien worden. Ze was een persoon die zoveel liefde gaf en kreeg, maar de liefde van een partner die het leven in goede en slechte tijden was ook zo belangrijk, alleen wist Sharon dit zelf niet. Of toch? hadden vele al gedacht. Het werd een hele gezellige avond Tom en Kelly waren net weggegaan, toen er een man kwam die blijkbaar wat teveel had gedronken. Hij begon de vrouwen lastig te vallen door ze in hun po te knijpen en openlijk met kwijlende mond hun borsten bekeek en dat in een afstand dat het vocht dat uit zijn mond liep op deze borsten viel. De vrouwen duwden de man weg en wierpen hem boze blikken toe. Deze liet zich hierdoor niet storen en zocht zijn volgende offer. Hij kreeg Sharon in zijn visier en floot bewonderend. Wankelend ging hij op Sharon toe, maar hij had niet met Hank gerekend. Tot nu toe hadden de andere mannen hem nog niets gedaan omdat ze geen ruzie met een man van zijn formaat wilden hebben. Maar Hank liet zich niet door deze reus afschrikken, toen hij zag dat deze man Sharon in haar po had geknepen,waarop Sharon zich verschrikt omkeerde, toen kwam Hank direkt in aktie. Hij duwde de man aan de kant en waarschuwde hem door hem te zeggen dat hij beter kon gaan en dat hij anders wat zou moeten ondernemen. De man lachte Hank in zijn gezicht uit en wankelend liep hij weer in de richting van Sharon. Maar voordat hij ook maar in de buurt van haar kwam had Hank hem zijn politiebadge voor de neus gedrukt en gezegt "Ik zou als ik jouw was nu maar snel ophoepelen en anders kun je vannacht graag in een cel overnachten! Is dat begrepen? siste hij de man kwaad toe. Hij vroeg of iemand een taxi kon bellen en toen deze na enkele minuten kwam, zette Hank de man persoonlijk in de auto. Hij zag de wegrijdende taxi na en draaide zich toen om naar de groep mensen die hun naar buiten waren gevolgt. Hij zei hun dat alles nu in orde was en langzaam gingen de mensen weer naar binnen en spraken over wat er was gebeurt. Het was het gesprek van de avond en Hank kreeg van vele een bedankklopje op zijn schouder. De gastgeverin bedankte hem ook voor zijn hulp en zei hem dat ze geen idee had wie deze man was geweest en blijkbaar had niemand hem als gast meegenomen, dus begreep ze niet hoe hij was binnen gekomen op hun privaatparty. Maar al snel begonnen de gasten het gebeuren wat te vergeten en de stemming werd weer vrolijker. Sharon was nogal onder de indruk geweest van Hank zijn handelen en ook zij bedankte hem hartelijk door hem spontaan te omarmen en hem op zijn mond te kussen. Hank was verrast door deze reaktie maar greep zijn kans en kuste haar warm terug en legde zijn arm om haar middel waardoor hij haar dichter naar zich toe kon trekken. Sharon bleef graag in zijn armen. Ze voelde zijn warmte en voelde zich veilig. Ze besloten een paar minuten later te gaan en nadat ze afscheid van hun gastgeverin hadden genomen en van enkele vrienden, liepen ze dit keer hand in hand naar de auto. Beide wisten dat deze avond anders was voor hun twee als de andere avonden dat ze samen waren geweest. Zwijgend zaten ze naast elkaar in de auto. Sharon was zenuwachtig en ze had het gevoel alsof ze nog maar zestien jaar was en dit haar eerste afspraakje was waarbij ze niet wist wat te doen. Hank was in de zevende hemel, omdat hij de verandering bij Sharon"s gevoelens voor hem had gemerkt. Eindelijk !!! dacht hij. Maar ook hij was zenuwachtig en moest om zijn gedachten lachen. Sharon keek hem verbaast aan toen ze hem hoorde grinneken. "Wat is er zo grappig? Heb je een binnenpretje?, vroeg ze hem nu ook lachend. "Ik moest aan mijn eerste afspraak denken en toen was ik ontzettend zenuwachtig, maar dit keer is het zelfs nog erger! Het is gewoon pijnlijk om toe te geven!!". "Ik weet precies wat je bedoelt . Is het niet gek hoe zoiets mogelijk is? We kennen elkaar nu al enkele maanden en plotseling lijkt het alsof we elkaar net voor het eerst hebben gezien! We hebben blijkbaar wat in te halen, Hank", en keek hem hierbij verlegen aan. Hank stopte de auto aan de kant van de weg en keek haar aan. "Meen je dat wat je zegt? Wil je echt dat we meer als vrienden van elkaar zijn? en nam haar handen in die van hem. "Ik denk dat ik dat wil Hank, maar ik ben bang", zei ze zachtjes. Hank nam nu haar gezicht in zijn warme handen en liet haar hem aankijken. "Ik wil niet dat je bang bent om samen met mij een leven op te bouwen. Ik heb hier zolang op gewacht Sharon! Ik wil alles wat het leven ons te bieden heeft met je delen en ik zal alles doen dat ons samenzijn perfekt maakt. Ik hou van je prinses...". Eindelijk had hij het haar gezegt en voelde zich in de zevende hemel, maar toen voelde hij hoe Sharon stijf in zijn armen werd. Hij zag hoe ze verschrikt door het raam keek. Had hij wat verkeerds gezegt? Was hij nu te hard van stapel gelopen? "Sharon? Heb ik wat verkeerds gezegt? Ik wil je niet door mijn woorden afschrikken, maar ik heb zolang op dit moment gewacht dat ik me heb laten gaan", en zijn handen begonnen te trillen. Sharon realiseerde dat ze hem gerust moest stellen, maar toen Hank haar “prinses³ had genoemd had ze een moment lang aan Miles, haar lang verloren liefde, moeten denken. Ook hij had haar zo genoemd. Prinses... Toen ze de trillende handen van Hank voelde keerde ze terug in de realiteit. Miles is dood en nu was Hank in haar leven gekomen. Een man waarvan ze al enkele weken hield, maar het nooit had willen toegeven. "Alles is in orde Hank. Ik hou ook van jouw en het spijt me dat ik me zo heb gedragen. Ik hou van je Hank". Nog geen seconde later lag ze weer in de armen van hem en ze kusten elkaar hartstochtelijk. Ze hadden wat tijd nodig om op adem te komen, voordat ze verder spraken. Hank keek haar met een liefdevolle blik aan. "Je hebt geen idee hoelang ik op deze woorden heb gewacht, prinses, zei hij zacht en kuste haar weer. Sharon kuste hem terug. Eindelijk zou ze niet meer alleen zijn. Een paar minuten later starte Hank de auto weer en ze reden naar haar huis. Ze besloten nog een strand- wandeling te maken die dit keer veel fantastischer was als de andere keren dat ze dit samen hadden ondernomen. Als twee verliefde jongeren renden ze achter elkaar aan over het strand en door het water. Uitgeput vielen ze in elkaars armen in het zand. Hank begon haar voorzichtig te kussen. Haar lippen, haar gezicht en haar hals begonnen te tintelen onder zijn aanraaking. Ze kuste hem terug en hun kussen werd hoe langer hoe meer hartstochtelijk. Haar lang verborgen liefde en gevoelens voor Hank kwamen hoog en deze fantastische nacht met Hank zou ze nooit vergeten. Ze voelde zich weer als een teenager. Een heel gelukkige teenager. Omarmt liepen ze naar haar woning. De maan leek hun toe te lachen en haar licht viel op hun verliefde gezichten. Bij haar woning aangekomen nam Hank Sharon in zijn armen en droeg haar met gemak over de drempel. Sharon lachte om dit gebaar. Het leek alsof ze al waren getrouwt en het idee om Hanks vrouw te zijn beviel haar. Maar voordat ze tijd had om hier verder over na te denken voelde ze zijn handen die haar nu langzaam uitkleden. Ze rilde van opwinding en ze verlangde zo zeer naar hem dat ze ongeduldig werd en hem bij het uitkleden hielp. Hank moest om haar ongeduld lachen en plaagde haar hiermee. Maar toen ze naakt voor hem stond moest hij diep adem halen. Ook al was ze geen jong meisje meer, haar lichaam was nog steeds dat als van een jonge vrouw die aan het begin van haar leven staat. Van verlegenheid was bij beide niets te vinden. Eindelijk hadden ze elkaar gevonden en wilden niet meer tijd verliezen. Het werd een fantastische nacht. Ze waren het liefdespaar die elkaar perfekt aanvoelde. Moe en gelukkig vielen ze in elkaars armen in slaap. De volgende morgen voelde Sharon een arm om haar heen. Ze keek in het vredig slapende gezicht van Hank en voelde zich in de zevende hemel. Ze gaf hem een kus op zijn voorhoofd en ging toen voorzichtig uit bed om hem te verrassen met een heerlijk ontbijt in bed. Maar eerst liep ze nog naar buiten op haar balkon. De zon kwam net op en bood haar een schitterende tafereel. Een uitzicht waarvan ze steeds weer genoot. Het was nog fris buiten en ze sloeg haar ochtendjas dichter om zich heen en haar blik viel op de zee die rustig voor haar lag. "Ja Miles, zei ze zachtjes hardop, Het wordt tijd een nieuw leven te beginnen. Dat ik aan mezelf denk. Ik wil niet voor altijd alleen zijn. Onze zoon zal zijn eigen leven leiden en dat moet ik ook doen. Ik moet eindelijk accepteren dat je niet meer thuis komt en ik heb nu weer iemand gevonden waarvan ik hou en mijn leven mee wil delen. Je zou hem ook mogen. Hij is zo anders als jouw, maar hij is mijn toekomst die ik met jouw nooit heb kunnen hebben. Ik ben dankbaar om het grootste geschenk dat je me hebt kunnen geven. Onze zoon... Ik zal je nooit helemaal kunnen vergeten Miles, maar Hank verdient alles wat ik hem kan geven. Daarom moet ik nu afscheid van je nemen. Tot ziens Miles. Rust in vrede, zoals ik eindelijk in vrede kan leven. Ik hou van je en dat zal altijd zo blijven. Ik zal je nooit vergeten..." Ze veegde de tranen met een afwesend gebaar van haar gezicht. Ze merkte niet dat Hank, die haar had toegehoort vanuit de woonkamer en haar met haarzelf had willen laten op zo"n moment, nu zachtjes terug liep naar de slaapkamer. Hij was zeer aangedaan van wat hij daar had gehoord. Hij hoopte dat hij Sharon zo gelukkig kon maken als haar grote liefde het had gedaan. Na enkele minuten liep hij naar de keuken waar Sharon bezig was om hun ontbijt klaar te maken. Hij sloeg zijn armen van achteren om haar heen en kuste haar hals. Haar tranen waren gedroogt en toen hij in haar ogen keek, ontdekte hij een blik die hij nog nooit bij haar had gezien. Het was een blik die nu alleen voor hem gelde, die hij nu niet meer met een geest hoefde te delen. De toekomst zou voor hun zijn. Sharon en Hank. Een gelukkige toekomst met een bijna volwassen zoon, waarvan Hank zeer hoopte dat die hem als vader accepteerde.