Hoofdstuk 6

"Hartelijk gefelisiteerd met jullie 5-jarig huwelijk mam!! Hebben jullie dit al een beetje geviert met zijn tweeën?" vroeg Miles zijn moeder aan de telefoon. Sharon lachte. Ja, vijf jaar was ze nu alweer met Hank getrouwt en dit waren hele gelukkige jaren geweest. Een paar maanden daarvoor had ze net haar vijftigste verjaardag geviert. Sara.Daar was haar zoon ook nog bij geweest, maar nu was hij al sinds drie weken op “ontdekkingsreis³, samen met zijn beste vriend Scott. Holly en Kim hadden ook graag mee gewilt, maar hadden beide niet zolang vrij kunnen krijgen van hun werk. Beide hadden na hun studie een goede baan gekregen en wilden deze niet verliezen door een paar weken weg te zijn. Op het eind van de reis zouden ze hun vrienden voor één week begeleiden. En hier verheugden ze zich allemaal zeer op. Miles en Scott hadden eerst nog wat van de wereld willen zien voor ze aan hun carriére zouden beginnen. En het was tot nu toe een fantastische beleefnis. Ze hadden al veel mensen ontmoet en veel dingen beleeft. Ze belden regelmatig hun ouders op om te zeggen dat alles okay was en waar ze op dat moment zaten. Ook al waren ze volwassen hun ouders maakten zich toch zorgen over hun zonen. Miles was blij dat zijn moeder nu getrouwt en gelukkig met Hank was. Hij had gezien hoe Hank zijn moeder al die jaren had verwendt en ook zijn hart voor zich had willen winnen. Ze waren goed metelkaar uitgekomen de laatste jaren en ook Sharon was zeer gelukkig hierover. Miles noemde Hank bij zijn naam. Hij vond dat hij te oud was om Hank nog vader te noemen. Sharon accepteerde dit, maar Hank vond het jammer. Het betekende dat hij nooit als “pa³ zou worden aangesproken, want hij zou nooit eigen kinderen met Sharon hebben. Dit was iets wat hij begreep, maar toch pijn bereidde. Het zou zo mooi zijn geweest om een kind van haar te hebben gehad. Maar zijn leven met haar was ook zo perfekt. Hij had Sharon. Zijn grootste schat en haar zoon die hem accepteerde. De trouwerij was in kleine kring gehouden en iedereen was gelukkig om deze verbin- ding. Sharon had het verdient om eindelijk haar leven met een man als Hank het is te delen. Op het strand, in de buurt van hun huis, hadden ze elkaar het ja-woord gezegt. Het was heel romantisch geweest. Hank zijn collega"s hadden hem goed te pakken gehad met enkele grappen die ze met hem hadden uitgehaald. Hank had dit alles over zich heen laten gaan. Dat was nu éénmaal traditie op het bureau. In het geheim had hij er veel van genoten. Op hun manier hadden zijn mannen hem laten merken hoe dierbaar hij hun was. En ze hadden veel moeite voor deze jokes gedaan. "We gaan vanavond met een paar vrienden eten. Kim en Holly komen ook met hun ouders mee. Bel je Holly nog zelf op, of zal ik ze de groeten doen?". "Ik bel haar zelf nog op. Bedankt. Ik mis haar zeer. Ook jouw ma en de anderen mis ik. Het is vreemd om zolang zonder jullie te zijn.Maar nog een paar weken en dan zijn Scott en ik weer thuis. Okay ma. Ik wens jullie een fantastische dag en het spijt me dat ik er niet bij kan zijn om het met jullie te vieren. O ja! Ook van Scott moest ik jullie hartelijk felisiteren! Hij gaf me net een duw om me hieraan te herrinneren", zei hij lachend, en nog veel knuffels van ons beide ook voor Hank en de anderen. Ik bel in twee of drie dagen weer. Goed?". Ze namen afscheid van elkaar en nadat Sharon de telefoon had neergelegt liep ze naar Hank die nu zijn bureau in één van hun kamers had. Ze hadden besloten in haar woning te gaan wonen en Sharon was hier heel gelukkig om geweest. Ze klopte aan de deur en liep naar binnen. Hank keek van zijn papieren open lachte haar toe. Sharon knuffelde hem. "Dit moest ik in opdracht van Miles doen en dat voer ik maar al te graag uit. Alles is in orde met hun en ze hebben nog steeds veel plezier". Hank trok haar op zijn schoot. "Bedankt prinses". Sharon genoot nu weer van deze naam. Het was nu Hank"s kosewoord voor haar en dit zou zich nooit veranderen. Het was nog steeds heerlijk om samen te zijn. Ze kusten elkaar. Hank maakte daarna zijn bureaula open en haalde een klein fluweel doosje tevoorschijn. Sharon vermoedde wat er nu zou gebeuren. Ze wist nu al uit ervaring dat zijn cadeau voor haar iets heel speciaals zou zijn. Ze kende zijn smaak en kon het bijna niet afwachten het uit te pakken. Hank plaagde haar door haar met het uitpakken hiervan te laten wachten. Hij moest altijd om haar nieuwsgierigheid en ongeduld lachen. "Okay, okay. Ik denk dat ik het je nu beter kan laten uitpakken, voordat je nog van nieuwsgierigheid explodeert!", grapte hij en gaf het cadeau aan Sharon. Ze probeerde rustig te blijven, maar haar handen trilden toen ze voorzichtig het kleine doosje open maakte. Haar ogen bewonderden de inhoud hiervan. Op het donker groene zijden stof lag een schitterende fijne gouden ring met een diamant erin verwerkt. Het ontwerp was heel bijzonder en hij vertelde haar dat hij het extra voor haar had laten ontwerpen en dat er dus geen tweede exemplaar van bestond. De vreugdetranen stonden bij Sharon in haar ogen. Wat werd ze toch weer door hem verwent!! Bij hun trouwen had hij ook speciale ringen voor hun laten ontwerpen, maar deze ring was gewoonweg niet te beschrijven, zo mooi!! "Oh Hank...!". Meer kreeg ze er niet uit, maar daarvoor kuste ze hem hartstochtelijk. Hank keek haar met een verliefde blik aan. Hij kon zijn geluk zelfs na vijf jaar huwelijk nog steeds niet geloven. Het was alsof hij in een lange, fantastische droom leefde. Een droom waarvan hij nooit hoopte wakker te worden. Plotseling stond Sharon op van zijn schoot en verdween uit het bureau om na korte tijd weer terug te komen, maar nu met een cadeau in haar hand. Ze gaf het Hank die haar verrast aankeek. "Kom pak het nu uit!", zei Sharon, terwijl ze bijna van het ene been op het ander van ongeduld huppelde. Hank moest weer vreselijk om haar gedrag lachen. Af en toe leek ze echt nog een kind te zijn. Hij maakte het pakje heel langzaam open en zag hoe Sharon hem het liefst hierbij had willen helpen, zodat het wat sneller zou gaan. Hij keek haar hierbij ontdeugend aan. Sharon kon het bijna niet afwachten om zijn reaktie te zien bij wat ze voor hem had gekocht. Het was een antieke zakhorloge en deze bestond uit goud. In de achterkant had ze er wat in laten graveren. “S. always H.³ Hank had haar ooit eens verteld dat zijn grootvader vroeger een zakhorloge had gehad en dat hij deze als kleine jongen altijd had bewondert. Toen hij dan ook had gehoort dat deze was gestolen, was hij zeer teleurgesteld geweest, want zijn grootvader had hem belooft dat hij deze op een dag zou krijgen. Daarna had zijn grootvader een gewoon horloge gekregen en dat was voor Hank niet hetzelfde geweest. Het had niet bij zijn grootvader gepast, had hij gevonden. Hij had daarna zelf zo"n zakhorloge willen kopen, maar had nooit één gevonden die het hem waard was geweest. Hij was daarom perplex toen hij het perfekte cadeau voor hem zag liggen. Nu schoten bij hem de tranen in de ogen en hij drukte Sharon dicht tegen zich aan. Woorden waren niet nodig. Sharon was zeer gelukkig over haar geslaagde cadeau voor hem. Ze had er lang moeten naar zoeken, maar het was het waard geweest, want Hank"s gezicht straalde. Zo zaten ze nog lang in zijn bureau met elkaars armen omelkaar heen. De dag was nog lang niet voorbij, maar dit moment zou voor beide het hoogtepunt zijn en dat wisten ze alle twee. "s Avonds zag ze hoe Hank trots het horloge aan de anderen liet zien. Kelly gaf haar een knipoog, want ze had Sharon helpen zoeken en was ook blij om het resultaat hiervan. Ze was zo gelukkig voor haar zusje en Hank. Het maakte haar leven praktisch perfekt. Jammer dat Miles zijn moeder nu niet kon zien, dacht Kelly. Haar hele gezicht leek te stralen van geluk. Maar in enkele weken zou hij weer terug zijn en ook Scott, haar dochters grote flam. Gelukkig maar, lachte ze in zichzelf, want Kim haar gedrag was nu al niet goed meer om uit te houden. Kim miste Scott zeer en dat reageerde ze op haar ouders af. Nou ja, daar zal dan snel een einde aan zijn als de twee jongens weer terug waren. Nog drie weken en dan zou de familie weer samen zijn. "Heeft Miles gebelt terwijl ik weg was Hank?", vroeg Sharon toen ze thuis kwam. "Nee. Nog steeds niet. Hij zal het wel te druk hebben met meisjes versieren", grapte hij, maar hij wist dat ze zich ongerust maakte. "Dat is niet eerlijk wat je daar zegt. Dat zou hij Holly nooit aan doen", antwoordde ze hem kortaf en wreef nerveus haar handen. Hank kuste haar. "Dat weet ik toch prinses. Ik probeer je alleen maar wat op te vrolijken. Ik ben zeker dat er geen reden is dat je je ongerust moet maken. Je zult zien dat hij net belt als je onder de dusch staat. Hij heeft toch anders ook zo"n slechte timing om op te bellen?". Nu verscheen er glimlach op Sharon haar gezicht. Ja. Daar had Hank gelijk in. Meestal belde Miles hun op de vreemste tijden op. Ja, dat was tijpisch haar zoon. Ze besloot zich in een boek te begraven, maar na twee uren te hebben gelezen werd ze weer onrustig. Het was nu al elf uur "s avonds en ze hadden al vier dagen niets meer van hem gehoord. Beide sliepen slecht die nacht. Wie weet belde hij toch nog op en was hij gewoon het tijdverschil vergeten! Hank wist hoe belangrijk haar zoon Miles voor haar is en als er iets met hem zou gebeuren dat dit haar kapot zou maken. Het zou betekenen dat ze het enige wat ze van Miles Sr. heeft verloren. Hun geliefde zoon. Maar hier wilde hij niet aan denken. Hij wist dat Sharon deze man nooit helemaal zou kunnen vergeten en dat maakte hem jaloers, ook al herrinnerde hij zich aan haar afscheid aan Miles Sr. Dat was op de dag na hun eerste fantastische nacht geweest op haar balkon. Maar uit zijn politie-ervaring wist hij dat zulke situatie"s zonder problemen werden opgelost Veel jongeren vergaten gewoon op te bellen omdat ze teveel met zichzelf bezig waren. Zich uitleven met hun vrienden. Hij hoopte dat dit het geval zou zijn. "Ik ga vandaag niet naar de winkel. Ik wil thuis zijn voor het geval dat hij belt!", vertelde Sharon Hank aan het ontbijt. "Ben je zeker? Hij kan je toch ook in de winkel bereiken en ik denk dat werk nu precies dat is wat je nodig hebt om je af te leiden". Sharon keek haar man aan en wist dat hij gelijk had. Ze knikte en liet zich door Hank brengen. Toch had ze moeite niet aan haar zoon te denken. Waarom belde hij niet op? Hij wist toch dat ze zich ongerust zou maken. Scott had zijn ouders ook al enige dagen niet opgebeld en daarom maakten ook zijn familie zich ongerust over de twee jongens. Ze zouden elkaar direkt bellen als één van de jongens zich zou melden. Sharon was zo onrustig geworden dat ze besloot de winkel vroeger te sluiten. Snel ging ze naar huis. Hank was nog op zijn werk en zo zat ze alleen thuis en liep automatisch naar Miles kamer. Deze hing vol met filmposters, want hij was net zoals zijn moeder een echte filmfanatiker. Hij kende de meeste namen van alle acteurs an actrises. Hoe graag ze altijd samen naar de bioscoop waren gegaan! En zo vaak! Plotseling ging de telefoon en Sharon vloog er heen. "Miles? Ben jij het? vroeg ze opgelucht. "Sorry Sharon! Ik ben het. Kelly! Ik had gehoopt dat Miles zich ondertussen had gemeld. Ik wilde je geen valse hoop geven. Gaat het goed met je? Maar als Miles nog niet had gebeld dan wist ze hoe Sharon zich voelde. Kim was ook al enige dagen niet meer zichzelf omdat ze zo ongerust was. "Okay. Dan hang ik weer op, zodat de lijn weer vrij is, maar bel ons op als je wat van hem hoort, ja?".Ze legde snel de hoorn neer, maar de telefoon bleef daarna stil. Sharon huilde voor de zoveelste keer die avond. Het was inmiddels al avond en Hank was nog steeds niet terug van zijn werk. Ze belde naar het bureau op en hier werd haar gezegt dat Hank al weg was en op dat moment hoorde ze Hank binnen komen. Ze legde snel de telefoon neer en rende naar hem toe. Hij nam haar in zijn armen en vroeg, "Was dat Miles aan de telefoon?". Maar haar gezicht sprak boekdelen en ze begon weer te huilen en zei snikkend, "Ik weet dat er iets is gebeurt Hank! Ik voel het gewoon! Hij zou me nooit onnodig ongerust maken? Dat zou hij nooit doen Hank!". Hank streelde zachtjes over haar haar. Zijn gezicht stond nu ook ongerust. "Ik ga nu terug naar het bureau en met behulp van mijn mannen vinden we vast snel uit waar de jongens zijn. Alles is zeker in orde Shar. Dat beloof ik je!!". Sharon bleef thuis in de hoop dat het langverwachte telefonaat toch nog zou komen. Maar de hele avond zweeg de telefoon.Hank had Kelly gevraagt om Sharon wat af te leiden en zo zaten de twee zussen die avond samen. Toen HankŒs avonds laat thuis kwam, stond Kelly net op het punt weg te gaan. "En? Hebben jullie wat kunnen vinden? Een telefoonnummer ofzo? vroeg Sharon opgewonden. Hank vertelde ze wat hun hadden gevonden. Omdat Miles en Scott geen route hadden uitgestippelt, hadden ze hun ouders altijd aan de telefoon gezegt waar ze op dat moment waren. Hank had dus op een kaart al deze steden en dorpen getekend, zodat ze een overblik van de complete route hadden. Omdat Miles bij zijn laatste telefoontje niet gezegt had waar ze waren, waarschijnlijk omdat hij met zijn moeder over het vijf-jarig huwelijk had gekletst, moesten ze één stap terug beginnen. Hopelijk hadden ze in de laatste dagen niet veel gereist, want anders zou het betekenen dat ze nu overal konden zijn. Maar met behulp van de hoteleigenaar van het hotel waar de jongens zes dagen geleden waren geweest, waren ze al wat verder gekomen met hun onderzoekingen. Er werd nu dag en nacht hieraan gewerkt en midden in de nacht, om vier uur werd Hank vanaf zijn bureau gebelt. Ze hadden iemand gevonden die twee jongens op de beschrijving van Miles en Scott had gezien. Sharon"s hart maakte een sprongetje toen ze dat hoorde. Nu waren ze er niet meer ver vandaan.Deze getuige had hun verteld dat de twee jongens in gezelschap waren geweest van twee oudere heren. Samen waren ze in een blauwe ford weggereden. De getuige wilde onbekend blijven en zo noemde Hank haar Mrs.X . Mrs. X had Miles gezien en was verbluft geweest over de gelijkenis die deze jonge man met een bekende van haar had. Daarom had ze zich aan Miles kunnen herinneren. Ze dacht er verder niet over na, tot ze hoorde dat de politie vragen stelde over deze jonge man en zijn vriend. Ze vertelde deze per telefoon wat ze had gezien. Ook al was het niet veel geweest. Maar het was een goede tip voor de politie. Hank vloog direkt met twee van zijn mannen naar de stad waar de jongens voor het laatst waren gezien. Hij had voor om Miles zijn mening te zeggen over hoe hij erover dacht hoe deze zijn moeder behandelde. Eén telefoontje en alles zou niet zo zijn gelopen. Maar het liep anders als hij had verwacht. Een man had hem verteld dat hij gezien had hoe de twee jongens met geweld in een auto waren geduwd. Dit heeft hij direkt de politie gemeld, maar hij had geen autonummer kunnen zeggen, omdat deze onleesbaar was geweest door het vele modder dat hierop kleefde. Hank nam kontakt met de plaatselijke politie op, maar deze kon hem helaas niet meer zeggen als dat hij ondertussen al wist. Hij belde met een zwaar hart zijn vrouw op, maar vertelde haar alleen maar dat de jongens hier waren gezien en dat het nu niet meer lang zou kunnen duren voordat hij ze zou vinden. Hij wilde haar niet alle details vertellen, uit angst dat ze zich onnodig zou opwinden. Wie weet leek de waarheid minder erg als wat hij nu vermoede. Hij hoopte dat Sharon de ongerustheid in zijn niet had gehoort, maar ze had gevoelt dat er iets niet kon kloppen en hoopte dat haar man Miles veilig en wel zou thuis brengen. Diezelfde dag begreep Hank wat er moest zijn gebeurt. Miles en Scott waren ontvoert!!! In een ruimte die niet groter was als een badkamer, zaten Miles en Scott naast elkaar op het enige meubelstuk dat zich hier bevond, een éénpersoonsbed. Beide begrepen nog niet wat er precies aan de hand was. Ze waren hier nu al sinds enkele uren en tot nu toe was de persoon die ze in deze kamer had gebracht, de laatste die ze hadden gezien. Ze hadden honger en dorst, maar als ze om wat te drinken en eten riepen, dan kregen ze geen antwoord. Daarom dachten ze dat er verder niemand in huis was en daarom probeerden ze weg te komen. Maar ze hadden niet met zo"n vesting gerekend. Ze kregen de deur niet open en ramen waren er niet eens waardoor ze hadden kunnen vluchten. Hoe graag ze het hadden gewilt, het was onmogelijk uit deze kamer weg te komen. Ze hadden al afwisselend proberen te slapen. Die wakker was hield de wacht. Al wisten ze niet eens voor wat of wie ze de wacht hielden. Ze begrepen niet waarom uitgerekend zij waren ontvoert. Ze kwamen beide niet uit steenrijke familie"s en ook waren ze geen van twee in duistere zaken verwikkeld, dus het antwoord op het waarom bleef open. Na lange stilte hoorden ze geluid uit de andere kamer komen. Vol spanning keken ze beide naar de gesloten deur, maar er gebeurde niets. Toen begonnen ze beide luidkeels om eten en drinken te roepen. Als antwoord hoorden ze een luide knal van een vuist op de deur. Maar een uur later ging de deur eindelijk open en er kwam een man binnen met een serveertablet met wat te eten en drinken. Miles en Scott hadden probeert de man te overweldigen, nadat deze het eten had neergezet. Maar dit liep op een fiasco uit. Ze wisten dat dit alles zeer ernst was en de moed zonk bij hun in de schoenen. Waarom zaten ze hier en voor hoelang? Wisten hun ouders waar ze waren? Zouden deze mannen hun wat aandoen als ze niet kregen wat ze wilden? Bij beide gingen vele vragen door hun hoofden, maar ze wilden elkaar niet nog banger maken als ze al waren en daarom werden deze angstige gedachten niet hardop gesproken. Ze wisten niet dat het buiten allang donker was geworden en dat er al naar hun werd gezocht. Na een lange onrustige nacht, ging de deur weer open en er kwamen twee mannen binnen. De deur werd achter hun dicht gedaan. Beide jongens probeerden hun angst niet te laten merken. De mannen keken hun met doordringende blikken aan en begonnen hun toen vragen te stellen waar geen van de twee jongens antwoord op konden geven. Maar de mannen leken hun niet te geloven, wat Miles razend maakte. Na al enkele keren te hebben gezegt dat hij hun niet kan zeggen wat ze willen horen, kon hij zich niet meer beheersen en toen riep hij boos uit, "Is er echt geen plaats meer in jullie hoofden dat jullie niet begrijpen dat wij de waarheid zeggen !! Ik ken niemand met de naam Brad Stuart !! En jij ook niet, zei je toch Scott? Dus wat heeft deze persoon met ons te maken dat jullie ons hier als de ergste misdadigers opsluiten? Hij stond nu niet meer als een halve meter van de ene man vandaan toen hij dit zei en keek deze hierbij met boos fonkelende ogen aan. Terwijl Miles zeer groot van postuur was, leek deze persoon in vergelijk met hem een reus te zijn. Scott trok Miles aan zijn mouw en fluisterde dat hij deze typen niet al teveel moest opwinden. De woorden van zijn vriend troffen de juiste punt bij hem en hij besloot zijn vriend"s raad te volgen. De reus had al op het punt gestaan hem te slaan, maar de tweede man had alleen maar gezegt, "Nog niet ! Bewaar dat voor later". Deze woorden volgden de jongens nog toen de mannen weer waren verdwenen. Wie was deze Brad Stuart? Wat had deze man met hun te doen? Betekende dit misschien dat ze voor iemand anders waren aangezien en dat hun familie nog niets van deze ontvoering wisten? Nee. Ze zijn vast al op zoek naar ons, omdat we al enige dagen niet meer hebben gebelt!! Nee. Hank was zeker al op zoek naar ons, dacht Miles en voelde zich bij deze gedachte wat beter. Hank is een goede politie-agent. Hij moet ons gewoon vinden!! De honger en dorst was weer erger geworden. Blijkbaar werden ze gestraft voor het niet gegeven informatie door geen eten en drinken te krijgen. Minuten leken uren te worden en beide werden wat kribbelig van het niets doen. Toen ze de moed al hadden opgegeven om wat te eten en drinken te krijgen, werd de deur open gegooid en er werd wat op hetzelfde blad als de vorige dag naar binnen gebracht. Het was niet veel en ze besloten niet alles in één keer te eten, omdat ze geen idee hadden wanneer ze weer wat kregen om hun magen mee te vullen. Na het eten voelden ze zich beide beter, maar toen later één van de mannen een polaroid-foto van hun maakte, zakte hun stemming. Ze hadden zelf al enige keren van ontvoeringen gehoort en gelezen, maar dat ze ooit zelf in zo"n situatie zouden komen , dat hadden ze nooit gedacht. Waarom ook! Maar wat zou er na deze foto gebeuren? Zouden ze terug komen om een ander bewijs te halen? Een vinger ofzo?, dacht Miles en de rillingen liepen hem bij deze gedachte koud de rug naar beneden. De jongens keken elkaar aan en zonder een woord te zeggen wisten ze wat er te doen was. Ze moesten hoe dan ook hier proberen weg te komen. Het kon anders zijn dat ze hun familie"s nooit meer zouden zien. Dit keer zouden ze een goed plan maken die niet mislukken kon. Het mocht gewoon niet mislukken!! Beide nu weer vol moed begonnen ze te overleggen hoe alles zou lopen. Maar zo éénvoudig was dit niet. En zou het lukken een goed plan voor te bereiden voordat de mannen weer terug kwamen? Ondertussen waren Holly, Kim en Kelly bij Sharon. De vier vrouwen wachten alle ongeduldig op een bericht van Hank. Deze had ondertussen moeten toegeven dat de jongens waren ontvoert, maar dat er tot nu toe nog geen losgeld was verlangt. Sharon had niet kunnen geloven wat ze daar had gehoort en was totaal door de war. Omdat Hank die had vermoed had hij de anderen opgebelt en deze zaten nu samen om bij elkaar kracht te zoeken. Scott"s ouders hadden eerst ook willen komen, maar Hank had ze gezegt thuis te blijven voor het geval de ontvoerders contact met hun opnamen. In de woningen van Miles en Scott"s ouders, waren nu enkele van HankŒs mannen te vinden die eerst maar probeerden de familieleden van de twee jongens gerust te stellen. Tom was op verzoek van Hank naar hem toe gereist om Hank bij te staan. Hier had hij twee van HankŒs mannen getroffen die al die tijd al op zoek waren geweest naar een blauwe Ford. De auto waar Miles en Scott mee waren ontvoert. Maar de auto leek in het niets verdwenen te zijn. Hank las voor de zoveelste keer het protucol door van wat de getuigen hadden gezien en plotseling realiseerde hij waar ze moesten zoeken. De autonummer was niet leesbaar geweest door het modder dat erop had gekleeft!! Wat dus betekende dat de auto buiten de stad was geweest , omdat alle straten in de stad van asfalt waren en niet met kieselstenen en aarde zoals de plattelandstraten. Ze moesten dus naar een boerderij of alleenstaande huis zoeken. Met behulp van de plaatselijke politie hadden ze het huis waar de twee jongens gevangen zaten na enkele uren gevonden. Het huis was enkele kilometers van de stad vandaan. Toen ze zeker waren dat dit het betreffende huis moest zijn waar ze op zoek naar waren geweest, vorderde Hank Tom op om nu uit de buurt te blijven, maar Tom voelde zich verplicht om de jongens te helpen. Hij wist hoe belangrijk het was om ze gezond en wel thuis te brengen. Teveel mensenleven stonden hier op het spel. Hij wist dat Sharon het geestelijk niet zou overleven als ze haar geliefde zoon zou verliezen. Ze zou een lichaam zijn waarvan de ziel gestorven was. De herrinnering van de dag waarop Sharon haar geliefde man had verloren kwam weer bij hem boven. Ze zou zo"n verlies niet weer opnieuw kunnen verdragen.Ook zijn dochter Kim en haar vriendin Holly zouden een vreselijke belevenis in hun jonge leven moeten meemaken als de twee jongens het niet zouden overleven. En ook al was Hank nu al enige jaren Miles stiefvader, hij was daarvoor en ook nu diegene die maar al te graag de vaderrol van Miles op zich had genomen. Miles was altijd als een eigen zoon voor hem geweest. Ook hij en Kelly zouden een zoon hierdoor verliezen. Maar nu leek het alsof alles goed zou komen. Hank en zijn mannen zouden de twee jongens veilig uit de handen van de ontvoerders halen, maar hij zou zeer zeker ook daarbij zijn!! Niet zolang hij kon verhinderen zou iets met zijn jongen gebeuren!! Maar toen ze in de buurt van het betreffende huis parkeerden en hij wilde uitstappen, werden alle deuren dicht gedaan en hij kon er niet uit. Hank keek hem met een verontschuldige blik aan. Hij liet één van zijn mannen bij een boze Tom achter en samen met zijn andere mannen sloop hij dichter naar het huis toe. Tom was na enige tijd rustiger geworden, omdat hij begreep dat Hank verantwoordelijk voor hem zou zijn als er wat met hem zou gebeuren. Daarom zat hij nu in de auto en wachtte ongeduldig op HankŒs terugkeer en dan hopelijk in het bijzijn van Miles en Scott. Hank was nu dicht bij het huis en zijn hart sloeg sneller. Nog nooit had hij in zijn werk met zoiets persoonlijks te doen gehad. Er mocht gewoonweg niets fout gaan. Hij zuchtte nog een keer diep. Gekunt omsingelden ze het huis en iedereen wist wat zijn plichten waren. Bewapend stond Hank bij de achterdeur die niet afgesloten bleek te zijn. Samen met twee andere mannen sloop hij het huis geluidloos binnen. Ook de rest van de politie was nu via andere ingangen binnen gedrongen. Het was een oud huis dat verlaten leek te zijn. In sommige kamers stonden helemaal geen meubels. Toen ze het huis doorzocht hadden, merkten ze tot hun teleurstelling dat er niemand bleek te zijn. In de keuken waren enkele oude stoelen en een tafel waar nog smerige borden en glazen opstonden. De pannen op het fornuis waren koud, maar de overgebleven etensresten waren nog niet beschimmelt, dus konden de bewoners nog niet lang weg zijn. Maar waren Miles en Scott hier nog? Of waren ze op het verkeerde spoor en de twee jongens zijn hier nooit geweest? Nee. Ze moesten hier zijn!! Hank stapte het kleine kamertje binnen waar Miles en Scott enkele uren van te voren nog waren opgesloten. Maar nu was het leeg. Er was alleen een bed en een serveertablet met nog wat eten erop in de ruimte. Teleurgesteld liet Hank zich op het bed zakken. Vertwijfeld haalde hij zijn handen door zijn haren. Maar toen realiseerde hij dat hij op de goede weg was. Miles en Scott moesten hier zijn geweest, omdat er twee borden waren. Hij bekeek de borden aandachtig en ontdekte dat er iets ongewoons aan de resten was te zien. Het leek alsof er iets in was geschreven en daar ontdekte hij twee letters. S en M. Ze waren hier geweest!! Zijn hart juigde!! Hij was op het goede spoor, maar waar waren ze nu? Waarom waren de ontvoerders niet hier gebleven? Hadden ze geweten dat de politie wist waar ze zaten? Zo ja. Hoe? Het hele huis werd op vingerafdrukken onderzocht. Zeer waarschijnlijk zouden ze enkele vinden en hoopten zo de ontvoerders te snappen. Plotseling denkt Hank aan de arme Tom die nog steeds onwetend in zijn wagen was opgesloten. Tom zag teleurgesteld hoe Hank terug kwam zonder de jongens. Wat was er aan de hand? Ongeduldig en zenuwachtig wachte hij op HankŒs uitleg. Nadat Hank hem alles had verteld, was hij teleurgesteld en opgelucht tegelijk. Ze waren tenminste op het goede spoor, maar het einde was nog niet in zicht. Terwijl ze aan het overleggen waren wat er precies gebeurt zou kunnen zijn, kwam er een politie-agent aan die ze opgewonden vertelde dat zich iemand had gemeldt over de jongens. Hank werd verteld dat hij om zeven uur "s avonds bericht zou krijgen over wat er verder zou gebeuren. Pas om zeven uur!! Dat betekende dat ze nog drie uren moesten wachten!! De drie uren leken eindeloos te zijn.