Hoofdstuk 7

Eindelijk kwam het langverwachte telefoontje. Het was een voor hem onbekende mannenstem, maar blijkbaar kende deze persoon hem wel !! De onbekende stelde Hank gerust, door hem te zeggen dat alles in orde is met Miles Jr. en Scott. Miles Jr.? Hoe wist deze man dat er een Miles Jr. en Sr. was? Nou ja...waren geweest. Nu was er alleen nog maar een Miles Jr. en deze liet het junior altijd weg bij het zich voorstellen. Wie was deze onbekende man? De verbasing werd bij Hank nog groter toen deze hem naar Tom vroeg. "Heb ik dat goed begrepen? U wilt met Tom spreken? Kunt u misschien iets precieser zijn? Welke Tom zoekt u dan? Ik zou namelijk dankbaar zijn dat u me vriendelijkerwijze wat meer zou kunnen vertellen over wat u over de jongens weet. In orde? Dan praten we verder over Tom, ja?" ,vroeg Hank met luide stem. De man aan de andere kant bleef rustig en zei, "Ik ben een oude bekende van hem en wil hem uitleggen wat er aan de hand is. Hij hoeft zich niet ongerust te maken en u ook niet, inspekteur Briggs. Alles is in orde met u stiefzoon en Scott. Maar vertel Tom dat Stevensen aan de telefoon is. Okay? De diepe mannenstem was nog steeds rustig. Tom die naast Hank stond, keek deze vragend aan. Hank haalde zijn schouders op en zei tegen Tom dat een man met de naam Stevensen met hem wilde spreken. Tom nam de hoorn en probeerde zich te herrinneren wie deze man kon zijn. "Hallo? Met Tom O^Brian." Hij hoorde hoe de man aan de andere kant diep adem haalde voordat hij sprak. "Hallo Tom? Ik hoop dat je nu niet omvalt van verbasing, maar ik ben het..... Miles Stevensen." Een stem uit het verleden. Miles Stevensen leefde? Hank zag hoe Tom bleek in zijn gezicht werd en plotseling drong het bij hem door wie daar aan de andere kant van de lijn moest zijn. De man die alles in Sharon"s leven was geweest . De vader van Miles Jr. Diegene die al die tijd onvindbaar was geweest, stapte nu weer onverwacht in hun leven. Hank wist niet of hij hier blij om moest zijn. Zou hij zijn allerliefste Sharon nu verliezen aan haar grote liefde? Het kon niet waar zijn wat er gebeurde. Na zoveel jaren!! Waarom en waarom nu? Wat had deze man met de ontvoering te doen? Hij konsentreerde zich weer op het heden. Hij hoorde hoe Tom moeite had om uit zijn woorden te komen en struikelde over de vele vragen die hij hem tegelijk wilde stellen. Tom kon zijn oren niet geloven toen hij de bekende stem hoorde. Al die jaren had hij er niet aan gelooft dat Miles nog leefde, maar Sharon was er zeer lang van overtuigd geweest. En nu kwam het uit dat haar gevoelens waar waren geweest. Hij was blij om te horen dat Miles Sr. nog leefde, maar ook woedend omdat hij hun heeft laten denken dat hij dood was. Hij had Sharon veel pijn kunnen besparen. Miles begreep Tom"s reaktie en versprak hem alles in elk detail uit te leggen. Maar hij liet Tom beloven dat deze niets aan Sharon zou vertellen. Nog niet tenminste. Tom begreep niet waarom, maar besloot aan deze wens te voldoen tot hij had gehoort wat Miles hem te vertellen had. Niet alleen Tom was hiernaar nieuwsgierig. Ook Hank was zeer benieuwd naar zijn uitleg. Hoe kon iemand de vrouw waarvan hij hield, zoveel pijn doen door haar niet te zeggen dat hij nog leefde, maar liet haar denken dat hij bij een vreselijk ongeluk was gestorven? Had hij misschien niet van Sharon gehouden en had haar voor iets misbruikt? In het geheim hoopte hij dat deze man niet of tenminste niet meer van Sharon hield, want hij kon zijn leven niet meer zonder zijn geliefde prinses voorstellen. Maar hij wist niet hoe Sharon zou reageren als ze van Miles terugkomst zou horen. Zou ze hem verlaten voor haar eerste liefde? Toen hij later van Tom hoorde dat MilesSr. niet wilde dat Sharon te weten zou komen dat hij nog leefde, haalde hij opgelucht diep adem. Dat was voor hem een goed teken. Nog geen uur later waren Hank en Tom in een huis dat niet ver weg was van het huis waar de jongens blijkbaar gevangen waren gehouden. Het huis was niet groot maar stijlvol ingericht. Bij hun aankomst had een grote, zwartharige man in de deuropening gestaan. Deze had met snelle blikken de omgeving afgezocht en hun toen naar binnen gelaten. Hank kon begrijpen dat Sharon soms moeite had om niet aan haar verloren liefde te denken, want haar zoon was het evenbeeld van deze man. Miles vader. De dikke zwarte haren, het grote krachtige postuur en de gebruinde huid. Alleen de blauwe ogen bij de zoon waren dat wat hij van zijn moeder"s uiterlijk had geerft. Miles Sr. was nog steeds een goeduitziende man en het was moeilijk zich voor te stellen dat hij de vader van MilesJr. was en niet een wat oudere broer. Tom had Miles eerst wat sceptisch aangekeken, maar toen hadden ze elkaar broedelijk omarmt. Hank had hem wat terughoudend begroet. Voor hem was het geen vreugde om deze man te treffen. Maar toch was zijn nieuwsgierigheid, om meer over deze man te weten, groot. Wat was het grote geheim dat deze man blijkbaar met zich meedroeg? Nu waren ze dus daar en meer als bereid zijn uitleg aan te horen. Toen ze net plaats hadden genomen, stapten de twee vermiste jongens binnen. Hank en Tom schoten beide in de lucht van verbazing. Het was een mooi weerzien en alle mannen omarmden elkaar en sloegen elkaar van vreugde op de schouders. Ze hadden niet verwacht de jongens hier aan te treffen. Miles had ze wel gezegt dat ze zich geen zorgen moesten maken, maar had niet vermeld dat deze bij hem in veiligheid waren. Dat had hij niet gedaan, vertelde hij later, omdat hij bang was geweest dat de verkeerde mensen het zouden kunnen horen. Om deze reden wilde hij dat ze naar hem toe kwamen. Hank zei tegen Scott en Miles dat ze nu snel hun ouders moesten bellen om ze gerust te stellen. Sharon was al die tijd met Scott"s ouders in contact gebleven in de hoop dat die wat van hun zonen zouden horen. Maar toen Miles de telefoon nam, legde zijn vader een hand op zijn arm. "Ik vraag je nu om iets wat je waarschijnlijk niet zult begrijpen. Niet voordat je het waarom hebt gehoort. Ik vraag je om je moeder niets over mij te vertellen." Miles keek zijn vader met grote ogen aan. "Maar dat begrijp ik niet? Je kunt je je niet voorstellen wat dit bericht voor haar zou betekenen. Ze...". Toen hij de smekende blik van zijn vader en de teneergeslagen blik van zijn stiefvader zag, verstomde hij en deed wat zijn vader van hem verlangde. Hij vertelde niets over het treffen met zijn “echte³ vader tegenover zijn moeder. Toen moeder en zoon metelkaar spraken, huilden ze beide van geluk dat ze eindelijk elkaars stemmen weer konden horen. Hij had de anderen op de achtergrond horen juigen toen hij zich meldde. Hij wisselde met iedereen een paar woorden, voordat hij Scott de hoorn gaf. Ook bij Scott was de emotie groot toen hij met zijn ouders en Kim telefoneerde. Toen ze klaar waren met hun familie"s op te bellen en hun tranen hadden gedroogd, namen ze bij de anderen plaats in de woonkamer die een zeer mannelijke uitstraling had en vol verwachting keken ze Miles Sr. aan. Deze begon toen zijn verhaal te vertellen en de anderen luisterden hem hierbij aandachtig toe. "Eersten is mijn naam niet Miles Stevensen, maar Brad Stuart". Hij verwachte verschrikte gezichten, maar dit hadden ze blijkbaar op de één of andere manier al verwacht. Scott en Miles keken elkaar aan en knikte elkaar toe. Dus dit was de man die de ontvoerders zochten!! Ze vertelden dit aan de anderen en Brad knikte. Dit had hij verwacht. Hij ging verder met zijn verhaal. Hij had zijn zus net opgehaald om samen wat te gaan eten, toen ze onderweg plotseling het schieten hadden gehoord. Brad had zijn zus direct op de grond gegooit om haar te beschermen. Alles was ongelovelijk snel gegaan. Terwijl zijn zus Marlyn op de grond had gelegen, was hijzelf getuige geworden van een brutale moord. Hij was daarna zo snel mogelijk verdwenen met Marlyn, maar de daders hadden ze bemerkt en aangenomen dat beide de moord en dus ook hun hadden gezien. Omdat ze problemen wilden vermeiden, namen ze maatregelen. "Het was vreselijk!! Omdat ze dachten dat we het hele gebeuren hadden gezien, wilden ze ons dood, maar Marlyn had helemaal niets gezien!! Ze had alleen het schieten gehoord. Ik heb Marlyn met me mee naar mijn woning genomen en liet haar mij beloven daar te blijven tot ik terug zou komen van het politiebureau. Ze was niet bang en dacht dat alles wel wat zou meevallen. Zo snel als ik maar kon ben ik naar de politie gegaan. Hier leken ze me niet zo ernst te nemen en het waarom heb ik later uitgevonden. Te laat, want toen ik weer thuis kwam en naar Marlyn riep, kwam ze niet. Ik ben de hele woning doorgelopen en uiteindelijk heb ik ze dan gevonden. Ze was dood. Vermoord. Ze hebben haar gewurgt, uitgekleed en toen in een bad dat ze hadden vol laten lopen gelegt, zodat het eruit zag alsof ze in bad was uitgegleden en verdronken. Waarom ze zoveel moeite hebben gedaan om het naar een ongeluk te laten zien, begrijp ik niet. Want ik heb uitgevonden dat de politie waar ik de moord had gemeldt en de politie die mijn zusters, in hun ogen “ongeluk³ hadden onderzocht, dat die samen met de daders onder één hoed zaten. Omgekocht. Ik kon dus niet eens de politie vertrouwen, omdat ik niet wist wie was omgekocht en wie de loyale bij de politie-éénheid was!". Het was heel stil in de woonkamer en niemand kon geloven wat hij daar had moeten meemaken. Ze zagen dat de dood van zijn zus nog steeds een pijnlijke herrinnering was. Brad vertelde verder na een paar minuten stilte. "Ik stond er dus alleen voor. Wat ik eerst voor een roofoverval had gehouden, bleek later een groot organiseerde moordcomplot te zijn. De vermoorde man was een medewerker geweest van een groot en belangrijke firma die heel belangrijk is voor dit land. Hij had blijkbaar niet dat gedaan wat ze van hem hadden verlangt en wist toen teveel. Dit kostte hem zijn leven. Net zoals het Marlyn haar leven heeft gekost. En ze had niet eens wat gezien. Een zo"n gemene, brutale, onnodige dood..... "Toen ik Sharon leerde kennen, was ik al sinds drie jaren op de vlucht. Een lange tijd waarin ik steeds op mijn hoede moest zijn. Als ze me weer te dicht op mijn hielen zaten, dan moest ik alles weer achter me laten. Mijn net gevonden vrienden, mijn werk en woning. Ik nam weer een andere naam aan, wat ook niet éénvoudig was. Steeds weer een nieuw gevonden leven achter te laten, voor een nog zo onzekere toe- komst. Steeds heb ik geprobeert om iemand te vinden die ik kon vertrouwen, maar dat was alleen in mijn dromen mogelijk. Dat de zaken er nu eindelijk anders voor staan is, omdat een rechter zich niet liet omkopen door hun. Hij moest zich nu ook verstoppen en het verdwijnen van deze rechter werd in de kranten vermeld en toen ben ik weer aan nieuwe onderzoekingen begonnen. Deze rechter en ik kwamen metelkaar in contact en willen nu samen deze criminelen dat geven wat ze hebben verdient. Dat uitgerekend Miles in de stad kwam, waar hij voor mij eerst werd aangezien, is een groot toeval. Later hebben ze natuurlijk bemerkt dat ik het niet kon zijn vanwege mijn leeftijd, maar omdat de gelijkenis verbluffend was hebben ze twee plus twee samengeteld en gedacht dat Miles mijn zoon moest zijn. Een goede vang voor hun. Een slechte ervaring voor jullie. Ze realiseerden dat als de rechter en ik ons zouden vinden dat de zaak weer gevaarlijk voor hun zou kunnen worden. Zo kwam de hele zaak na al die jaren weer in rollen. De rechter en ik kunnen ervoor zorgen dat deze criminelen achter slot en grendel komen. En dat voor altijd!! Toen ik Sharon leerde kennen, realiseerde ik dat ik haar leven in gevaar bracht. Natuurlijk wilde ik dit niet, maar hier waren mijn gevoelens groter als mijn wil en logisch nadenken. Het was alsof ik thuis kwam als ik bij haar was.Ik wilde voor altijd bij haar zijn. Het waren toen en zijn ook nu nog de meest fantastische dagen in mijn leven. Dagen die in mijn ogen jaren leken te zijn. Toen ik weg was op zakenreis, herkende ik een man als één van de moordenaars. Ik weet niet of hij vanwege mij daar was of dat het pure toeval is geweest, maar in ieder geval besloot ik Sharon"s leven niet nog meer in gevaar te brengen. Het was vreselijk om niet meer naar haar terug te kunnen gaan en het was zelfs nog moeilijker om haar en ook jullie Tom, te laten denken dat ik dood was. Dat het vliegtuig, waarin ik eigenlijk ook in hoorde te zitten, explodeert is, is of zeer grote toeval of de man had me op mijn zakenreis ontdekt en direkt gehandelt, wat eerder waarschijnlijk is. Jullie horen dus dat deze criminelen niet eens terug schrikken om meerdere, onschuldige mensen in de dood te sturen om één man te doden. Ze wisten zeer waarschijnlijk niet dat ik niet aan boord was en daarom is het een tijdlang rustig om mijn persoon geweest. Tot ik enige weken geleden weer ben worden ontdekt. Toen begon de nachtmerrie weer opnieuw. De rechter en ik zijn te gevaarlijk voor hun. Maar een positief aspekt hangt hier nu aan vast. Eindelijk heb ik jouw Miles, nu eindelijk persoonlijk mogen leren kennen. Ik heb namelijk altijd op afstand moeten zien hoe je bent opgegroeit. Je nooit in mijn armen kunnen nemen toen je bijvoorbeeld met je fiets was omgevallen en je knie bloedde". Hank voelde hoe zijn hart zwaar werd. Deze man had zijn samenzijn met Sharon en zijn zoon om hun veiligheid opgegeven. Een niet één voudige daad. Maar toch wilde hij er niet aan denken dat Sharon hem zou verlaten als ze ooit van Brad"s “overleven³ zou horen. Of zou ze toch liever bij hem blijven? Maar nu moest hij aan Brad denken en aan Miles die eindelijk zijn vader heeft kunnen leren kennen. Hij zag hoe Miles tranen in zijn ogen had gekregen. "Ik wist eerst niet wat ik moest doen toen ik merkte dat ze zwanger was. Maar ik was er zeker van dat ze mijn kind onder haar hart droeg. Ik was bang dat ze jullie wat zouden aandoen en dat kon ik niet toelaten. Het was de moeilijkste beslissing die ik ooit in mijn leven heb moeten maken. Voor mezelf was het waarschijnlijk éénvoudiger geweest als ik in het verongelukte vliegtuig had gezeten. Mijn leven was één grote katastrofe. Een leven waarin je steeds moet weglopen, die wens ik niemand anders toe. Het deed me pijn om de vrouw waarvan ik in zo"n korte tijd had leren houden ongelukkig te zien. Maar toen ik haar met jouw als baby in haar armen op het strand heb gezien, kon ik de verandering bij haar merken. En was blij met de gedachte dat ze gelukkig was om mijn kind te hebben gekregen en dan iemand had die ze haar liefde kon geven. Maar ze verdiende meer. Een man die van haar hield en al haar wensen vervulde. Dit gebeurde na zeer lange tijd, toen jij op het toneel verscheen Hank. Zelfs na al die jaren niet bij haar geweest te zijn, was ik eerst vreselijk jaloers toen ik jullie elkaar kussen zag. Maar ik wilde dit toch zelfs voor haar, zei ik dan steeds tegen mezelf!! Ik heb vaak spijt gehad dat ik de beslissing heb genomen van jullie weg te blijven. Dat kun je me geloven Miles". Maar Miles wist dit ook zonder zijn vaders uitleg. Nu waren ze dan eindelijk samen. Was zijn moeder maar hier. Wat een verrassing zou dat voor haar zijn. Maar zou zij het haar grote liefde kunnen vergeven. Ja...dat zou ze. Daar was Miles zeker van. Zou het ooit nog gebeuren? hij hoopte het van harte. Brad vroeg of ze dat wat ze nu van hem hadden gehoort, aan niemand anders zouden vertellen tot de kust veilig was. En zeer zeker niet aan Sharon vertellen dat hij nog leefde. Hij keek ze één voor één aan en allemaal knikten ze hun hoofd. Ze waren nog steeds onder de indruk van wat ze daar alles hadden gehoord.Brad legde een arm om zijn zoons schouder. "Ik weet dat dat niet éénvoudig zal zijn, maar ik wil niet dat er iets met haar of met jouw gebeurt. Dan zou mijn weglopen voor niets zijn geweest. Okay?". Nee. Eénvoudig zou het niet zijn om je moeder niet te mogen vertellen dat je eigen vader nog leeft, dacht Miles, maar hij begreep en respekteerde zijn vaders wens. Hij realiseerde maar al te goed dat ze veel geluk gehad hebben dat de ontvoerders hun lichamelijk niets hadden gedaan. Het had anders kunnen lopen als het langer zou hebben geduurt. Maar ze waren gered en Hank en Tom werd verteld hoe!! Hank had zich al afgevraagt hoe de jongens bij Brad waren terecht gekomen. Hij had het eerst zeer vreemd gevonden dat uitgerekent Brad hier iets mee te doen had. Maar hij geloofde wat Brad hem vertelde, omdat hij zelf maar al te goed wist dat niet iedereen bij de politie een schone lei heeft. Hoe erg de waarheid ook is, moest hij accepteren dat zelfs een collega van hem zich liet omkopen, al was het bij kleine dingen en niet bij zo"n grote organisatie, zoals in dit geval. Brad nam weer het woord. "Het is fantastisch dat we hier nu samen zitten, maar het is niet ongevaarlijk. Bij jullie weggaan, Hank en Tom, moeten we oppassen dat niemand jullie volgt. Ik wil dat de jongens voor de zekerheid nog een paar dagen bij mij blijven". Hank nam het woord. "Ik vind dat in orde, maar waar ik zeer nieuwsgierig naar ben, is hoe Miles en Scott bij de ontvoerders zijn weggekomen. Dat wil ik graag van jullie zelf horen. Scott? Wil jij mij jouw verhaal eerst vertellen?.Scott vertelde wat er was gebeurt vanaf dat ze in de auto waren geduwd. Miles zijn verhaal was hetzelfde. Over hun angsten die ze hadden gehad, hebben ze niets gezegt. Ze schaamden zich hiervoor en dachten dat de mannen hun niet zouden begrijpen. Maar Hank begreep wat er in hun hoofden voor ging en sprak met hun over deze angsten. In zijn ogen waren ze heel moedig geweest en dat angst iets heel natuurlijks was, waarvoor je je zeer zeker niet voor hoeft te schamen. Het deed de jongens goed dit te horen. Ze voelden zich nu zelfs heel belangrijk, omdat ze in een echte ontvoering verwikkeld waren geweest. Ze zagen het nu als een spannend avontuur aan en dat gelukkig met een goede afloop. Want hoe ver zouden de ontvoerders zijn gegaan als Brad ze niet had gered? Nee. Die gedachten schoven ze liever aan de kant en dachten na over de toekomst. Op de één of andere manier voelden ze zich nu volwassen, wat ook het geval was. De polaroid-foto die van Miles en Scott was gemaakt, kreeg Brad in zijn handen. Dit was ook de bedoeling geweest van de ontvoerders. Op deze manier hoopten ze dat Brad uit zijn schuilplaats tevoorschijn zou komen. Maar dat Brad zo snel zou handelen, daar hadden ze niet mee gerekent. Hank vroeg hem hoe hij in zo"n korte tijd had uitgevonden waar de jongens waren opgesloten, waarop Brad lachend antwoordde "Als je jarenlang als een ontsnapte misdadiger wordt vervolgd, dan krijg je een speurneus voor de beste plaatsen om je je te verstoppen. Plaatsen die geen mens opvalt. Ik heb dus logisch nagedacht waar ik twee jongens zou verstoppen zonder dat iemand er wind van zou krijgen. Ik heb in de stad een paar vragen gesteld in enkele bars en aan een paar bekende die me misschien konden verder helpen. Of iemand was opgevallen of er in de laatste paar weken of dagen een paar vreemden in de stad waren gezien. Hier had een bekende van mij me gezegt dat haar een jonge man was opgevallen die sprekend op mij had geleken. Toen deze later door de politie werd gezocht heeft ze dit gemeld. Ook bij mij thuis had ze me probeert te bereiken om het me te vertellen, maar ik was enkele dagen weggeweest. Ik kwam dus gelukkig op tijd weer terug om mijn zoon en vriend te kunnen helpen. Van iemand anders kreeg ik de informatie dat het huis van de familie Chambers weer bewoont was en dat niemand deze nieuwe bewoners ooit had leren kennen. Ik heb het huis bespioneert en me zo een voorstelling kon maken van hoe de zaken stonden en hoe ik moest handelen. Ik besloot tot de verrassingsaanval over te gaan. Ze waren blijkbaar zo zeker dat niemand wist waar ze waren, dat ze het niet eens nodig hadden gevonden om een paar mannen op wacht te zetten. Dit was perfekt voor mij. Terwijl ze buiten waren om een sigaret te roken, ben ik naar binnen geslopen en heb de kamer met de twee nieuwe slotten snel kunnen vinden. Met een beetje moeite heb ik deze open kunnen krijgen. Ik heb nooit geweten dat mijn handen zo kunnen trillen. Die paar minuten leken uren, voordat ik de deur open kreeg. Miles en Scott hadden al gemerkt dat ik niet één van de ontvoerders kon zijn, omdat ik de deur niet met de sleutels open maakte. Gelukkig maar, want anders had ik waarschijnlijk van beide een slag op mijn hoofd ge-kregen met delen dat ze van het bed hadden gesloopt. Het was Miles zijn idee om de twee letters in het eten te schrijven, omdat hij vermoedde dat jij Hank hun op het spoor zou komen". Hank knikte hierbij zijn hoofd. Dit was het teken voor hem gewezen dat hij op de goede weg was geweest. Zo snel mogelijk zijn we verdwenen. Ik was bang dat er toch iets mis kon gaan, omdat alles verdacht gemakkelijk verliep. Het ging alles te perfekt, maar het bleek alles in orde te zijn. We zijn niet direkt naar mijn huis gegaan, maar via omwegen, voor het geval ons iemand zou hebben gevolgt. Daarom heb ik jullie eerst later het nieuws kunnen vertellen". Hank en Tom spraken hun bewondering uit over zijn moedig handelen, maar Hank zei hem dat hij volgende keer toch liever had dat hij hem en de politie eerst zou informeren voordat hij alleen tot handelen overschakelde. Stel je voor als het mis zou zijn gelopen. Brad herinnerde hem weer aan dat hij de politie niet vertrouwde. Hierop gaf Hank Brad een hand en versprak hem te helpen zodat er eindelijk een punt achter deze zaak kwam en dat hij hem niet in de steek zou laten. De mannen zaten nog een tijdje samen en toen werd het tijd voor Tom en Hank op te stappen. Alleen de maan en de sterren zagen hoe de twee mannen zo snel mogelijk het huis verlieten en terug naar de stad reden. De donkere nacht leek ze te hebben opgeslokt. Terwijl Hank en zijn mannen druk bezig waren om de hele zaak opnieuw op te rollen, waren de vier vrouwen weer bij Sharon thuis. Deze hadden geen idee van wat er precies aan de hand was, maar vol verwachting wachten ze op de terugkomst van de jongens. Toen alleen Tom twee dagen later thuis kwam, begrepen ze er niets van. Waarom waren ze niet met Tom mee naar huis gegaan. Wanneer bracht Hank de twee eindelijk weer thuis? Iets klopte er niet en Tom had moeite om de vrouwen gerust te stellen, wat geen éénvoudige zaak is. Hank wist dat Sharon zich ongerust maakte, maar hij wist ook dat het heel belangrijk was dat er zo snel als het maar gaat een punt achter deze zaak word gezet. Niet alleen Brad"s leven was nu in gevaar, maar zeer waarschijnlijk ook die van hun. Brad kreeg eindelijk de loaliteit van de politie die te verwachten is en alles verliep op rolletjes. Ondertussen wisten ze een paar namen van diegene die een belangrijke rol in deze zaak hadden en als ze éénmaal een paar van deze groep gesnapt hebben, dan zouden ze zeer waarschijnlijk snel ook de rest van de namen hebben. Eindelijk zou er een rechtzaak tegen deze mannen zijn. Sharon stuurde de anderen weg en staarde vanaf haar balkon op de rustige zee. Wat hadden Hank en Miles te verbergen? Of maakte ze zich om niets ongerust? Tom had hun gezegt dat Miles en Scott nog moesten blijven om de daders te identiviseren, maar waren duurde dat zo lang? Iets klopte er niet en het maakte haar bang. Sharon, dacht ze, als er iets aan de hand is dan zullen ze het je zeer zeker zeggen zodra ze thuis zijn. Ze ging naar de slaapkamer die zeer éénzaam was zonder haar Hank. Ze had niet geweten dat ze zoveel van Hank hield en nu zo ontzettend miste. Sinds ze samen waren, waren ze nog nooit langer als een paar dagen van elkaar weg- geweest en met haar armen om Hank"s kussen viel ze in slaap, na een lange tijd onrustig te hebben gewoeld. Ondertussen waren Miles en Scott alweer een paar dagen bij Brad. Ze konden niet naar buiten gaan, wat niet altijd éénvoudig was, maar Miles had zoveel dingen warover hij met zijn vader wilde praten, dat de tijd voorbij leek te vliegen. Scott vond het fantastisch voor zijn beste vriend dat deze eindelijk zijn vader had gevonden, maar hij wilde nu eigenlijk wel graag weer terug naar zijn ouders en Kim. Hij miste ze zeer en toen Brad ze vroeg om zich klaar te maken om naar huis te gaan, was hij maar al te graag bereid dit te doen. Brad had twee pruiken en wat andere kleren voor hun meegenomen en toen ze klaar waren met hun vermomming, hadden ze moeite om elkaar te herkennen. Ze hadden hierbij veel lol gehad, maar toen het moment kwam dat ze naar buiten moesten, begonnen hun harten van spanning sneller te slaan. Ook al had Hank al enige mannen achter slot en grendel, er waren nog teveel van deze organisatie die vrij waren. Met enige omwegen kwamen ze bij vrienden van Brad aan, die hun naar huis zouden begeleiden. Het was te riskant dat Brad mee zou komen. De kans dat hij zou worden herkent was te groot. Herkent door één van de criminelen of door......Sharon. Het afscheid tussen vader en zoon was niet éénvoudig. De laatste paar dagen waren ondanks de “gevangenschap³, onvergetelijk geweest. Ze hadden zoveel met elkaar te delen en daaraan kwam nu alweer een snel einde. Miles kon het niet schelen dat de tranen hem over de wangen liepen toen hij zijn vader voor een laatste keer omarmde. Scott keek ze hierbij toe en had medelijden met hun. Vader en zoon zouden elkaar waarschijnllijk voor lange tijd niet meer zien. Het zou te gevaarlijk zijn. Ze kunnen ellkaar eerst weer zien als alles achter de rug is. En dan zou ook Sharon eindelijk van Brad en zijn geheim te weten te komen. Hoe zal ze dit opnemen? Maar nu was het tijdom afscheid te nemen, tussen de twee mannen die zoveel metelkaar gemeen hadden. Niet alleen hun uiterlijk, maar ook hun gevoelens en gedachten leken één te zijn. Brad drukte zijn zoon dicht tegen zich aan en draaide zich toen snel om en verdween, zonder dat iemand de hete tranen zag die nu over zijn wangen liepen. Twee dagen later liepen ook tranen bij Sharon over haar wangen, maar dit waren tranen van geluk. Eindelijk had ze haar twee mannen weer bij haar. Gezond en wel. Haar zoon leek nog groter en knapper te zijn geworden. Gelukkig hadden de ontvoerders hem niets gedaan. Hoe ontzettend dankbaar ze was hem weer bij haar te hebben. En ze had er geen idee van hoe gelukkig Hank was geweest om zijn geliefde vrouw in zijn armen te sluiten. "Ik heb je zo gemist, prinses. Ik beloof je dat ik je nooit meer zolang alleen zal laten. Ik hou van je prinses....