Hoofdstuk 8

Het leven van Sharon en haar familie ging zo weer z"n gangetje. Wel leek het dat ze nu alles veel intensiver genoten. Ook verwende Sharon haar twee mannen veel meer. Het was alsof ze de verloren tijd wilde inhalen. Ze vonden overal kleine, lieve briefjes of ze verstopte een chocolaadje in hun jas bij het weggaan. Eén keer heeft Hank zo erg moeten lachen, omdat ze een chocolaadje in zijn broekzak had verstopt en hij had het bij het aankleden niet gemerkt. Toen hij op zijn werk was aangekomen hadden zijn mannen hem uitgelacht. Hij had lange tijd niet begrepen waarom, totdat hij de inmiddels harde, donkere vlek in zijn broek merkte. Het lekkere chocolaadje was te warm geworden en gesmolten. Het had er zo uitgezien of hij het in zijn broek had gedaan. Iedereen had er hartellijk om gelachen en Hank had sinds die dag een nieuwe bijnaam; Chociebeer. Maar zowel Miles als Hank genoten de kleine verrassingen. Miles en Holly waren sinds zijn terugkomst nog dichter naar elkaar toe gegroeid. Niemand was daarom verrast toen ze een woning hadden gevonden om daar samen te gaan wonen. Het was een wilde tijd voor de jeugd. Miles werkte ondertussen nachts in een bar. Hij kon geen ander werk vinden. Overdag was hij veel onderweg om een andere baan te zoeken, maar niemand leek hem te willen hebben. Ook moesten ze nog veel aan de woning doen. Samen met beide familie"s knapten ze alles op. Het was een gezellige tijd, waar iedereen van het samenzijn genoot. Maar Miles werd het soms een beetje teveel. "s Nachts zijn werk, dan een beetje slapen en dan de woning opknappen en ander werk zoeken. En dat hij zijn vader, Brad, zeer miste en over hem kon hij alleen met Tom of Scott praten. Dit was niet gemakkelijk voor hem. Gelukkig had Holly een baan, waar ze het goed naar haar zin had. Maar vaak zagen ze elkaar hierdoor niet. Ze leefden als het ware langs elkaar heen. Beide hoopten dat Miles een baan kreeg waar hij overdag heen kon. De woning was ondertussen klaar en het was niet groot voor twee personen, maar de kleine ruimtes zijn goed uitgenut worden door de goede ideeen van Holly. En doordat de ene nachts werkte en de ander overdag, kwam het probleem dat als de één wakker was en nog wat wilde doen in de woning, dan stoorde het diegene die slapen wilde. Maar de tijd waar ze tegelijk vrij hadden en voor elkaar daar konden zijn, die genoten ze extra veel en vergaten dan de negatiefe momenten van hun leven. Holly hoopte in het geheim dat Miles haar ten huwelijk zou vragen. Dat was haar grootste wens die voor haar het leven kompleet zou maken. Maar ze wist dat ze er niet teveel van mocht verwachten. In deze wilde jaren vonden vele jonge mensen het ouderwets te gaan trouwen. Samen wonen was veel meer dat wat in hun ogen modern was. En Miles vond het samenwonen een prima oplossing. Toch gaf Holly deze droom nooit op. Wat zou de toekomst hun nog bieden? Maanden verstreken en de dag waarop de rechtzaak begon was eindelijk aangebroken. Ook al had Brad nu al de hulp van de politie die hem toestond, waren niet alle leden van de organisatie opgespoort. Maar toch hadden ze inmiddels genoeg getuigen en bewijzen om vele achter slot en grendel te brengen. En dat levenslang. Een groot nadeel was dat de krant er wind van had gekregen en een groot bericht had geschreven. Brad zijn angst was groot dat hij nu zou kunnen worden herkent door mensen die dachten dat hij dood was. Door Sharon bijvoorbeeld. Hij was inmiddels wel wat ouder, maar de natuur had het goed met hem gemeent en hem een jong uitelijk laten houden. Hij moest zich dus zoveel mogelijk op de achtergrond houden tot hij zijn verhaal voor de rechter moest vertellen. Dan zou hij eindelijk weer vrij zijn. Hij zou eindelijk weer zo kunnen leven waarvan hij al die jaren had gedroomd. Bijna zoals hij had gedroomd, want een toekomst samen met Sharon zou niet meer mogelijk zijn. Hij wist dat Hank en Sharon nu samen hoorden, maar hij had nu een zoon waarmee hij nog zoveel voor had. Een zoon waar hij altijd al trots op was geweest. En ook al zouden Sharon en hij geen gezamelijke toekomst hebben als geliefden, hij hoopte maar dat ze elkaar als vrienden konden treffen. Als Hank dat zou accepteren tenminste, want ondertussen waren hij en Hank goede vrienden geworden en zijn dankbaarheid was groot wat Hank voor hem had gedaan. Hank was het als het ware geweest die hem zijn vrijheid had terug gegeven door de zaak zo goed aan te pakken. Maar dat lag nog in de toekomst. Eerst moest eindelijk een punt achter deze nachtmerrie worden gezet. Het einde was nog niet helemaal in zicht. Het liep niet altijd zoals ze hadden gehoopt en iedereen realiseerde zich dat het nog zeer lang kon duren. Een paar weken waren inmiddels voorbij en Brad zijn zenuwen ware uiterst gespannen. Hij woonde inmiddels in de stad omdat het in het moment éénvoudiger voor hem was, maar hij verheugde zich om weer op het platteland te gaan wonen. De natuur was iets dat hem rust gaf en waar hij zich thuis voelde. Weken werden maanden en Brad had inmiddels het gevoel of hij diegene was die tot levenslang veroordeeld was. De muren van zijn woning leken hem te verdrukken. Maar hij wist dat hij nu nummer één was op de lijst van de nog steeds enkel op vrije voeten misdadigers. Ook al had hij dag en nacht politiemannen in zijn buurt die hem moesten beschermen, wist hij dat een ondoordachte uitstapje buiten de stad, hem het leven kon kosten. Hij moest het nu nog vol kunnen houden. Dat had hij al die jaren gedaan en mocht dat, nu alles bijna achter de rug was, niet opgeven. Brad was net thuis gekomen en zette de televisie aan. Terwijl hij luisterde, kleedde hij zich uit en liep richting doush. Net toen hij aan het douschen was, ging de telefoon. Snel stapte hij onder het warme water vandaan en net op tijd pakte hij de hoorn van de haak. Gelukkig had hij besloten de telefoon aan te nemen, want het was een belangrijk telefonaat geweest. Hij droogde zich snel af en maakte zich klaar om direct weer weg te gaan. Hij zette de televisie uit, zonder er op te letten wat er eigenlijk op te zien was geweest. In alle haast verdween hij uit de woning, zoals altijd gevolgd door twee politieagenten. In de woning van Sharon en Hank was de televisie nog wel aan. Sharon was aan het strijken en keek een moment lang naar het jounaal waar ze het gezicht zag waarvan ze had gedacht het nooit meer te zien. Ze was een moment lang verstard van ongeloof, tot de geur van verbrandte stof haar terug haalde in het heden. Totaal door de war liep ze snel dichter naar de televisie toe. Ze legde een hand op het beeld waar ze Miles had gezien. Miles Stevensen. Alsof ze zijn gezicht wilde strelen, liet ze haar hand over het beeld glijden. Ondertussen liep reklame op TV, maar Sharon zag nog steeds Miles zijn gezicht voor zich. Deze had weliswaar zijn gezicht proberen af te dekken met zijn handen, alsof hij niet herkent wilde worden, maar zij zou hem overal herkennen. Ook al had ze hem nu maar enkele seconden lang gezien, wist ze dat het haar lang verloren liefde was. Een moment lang wist ze niet wat ze moest doen. Wat was er aan de hand? Hoe kwam het dat hij nog leefde? Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. God zij dank!!!! Miles leeft!!!! Ze vergat het heden en keerde terug naar haar verleden. Ze beleefde voor de zoveelste keer de heerlijke momenten die ze met elkaar hadden gedeeld. Maar al snel kwam ze in het heden terug. Totaal door de war , besloot ze Tom en Kelly op te bellen. Misschien hadden zij het ook op televisie gezien!! Ze zouden hem zeer zeker ook hebben herkent!! Maar ze waren niet thuis. Teleurgesteld legde ze de hoorn neer. Wat moest ze nu doen? Hank..... Nee. Ze kon nu niet met Hank praten. Hij zou denken dat ze gek was geworden. Ze liep terug naar de televisie en zocht op andere kanalen of deze wat lieten zien over de zaak waar miles in beeld bij was geweest. Ze had geluk. Ook hier was een bericht waar Miles een moment lang te zien was. Nu had ze geen enkele twijfel meer. Het was Miles geweest die ze had gezien. Aandachtig luisterde ze waar het bericht om ging, maar ze begreep niet precies wat voor rol Miles hierin speelde. Zenuwachtig liep ze later door de woning. Wat moest ze nu doen? Toen besloot ze naar haar zoon te gaan. Al die jaren had Miles gedacht dat zijn vader dood was en nu zou ze hem vertellen dat deze nog leefde. Hoe moest ze hem dit ver- tellen en hoe zal hij reageren? Ze werd steeds zenuwachtiger toen ze in de buurt van Miles en Holly"s woning kwam. Ze bleef enkele minuten voor de woning staan en wist niet of ze het hem wel vertellen of dat ze het liever zou laten. Ze was diep in haar gedachten verzonken, dat ze niet merkte dat haar zoon naar buiten was gekomen. Ook hij had zijn vader op televisie gezien en wist dat zijn hoop op dat zijn moeder het niet zou hebben gezien teniet was geslagen toen hij haar voor hun woning had bemerkt. Hij zag hoe ze met zichzelf in tweestrijd stond. Hij wist hoe ze zich nu moest voelen en toen ze na enkele minuten nog steeds buiten stond, besloot hij de zaak in de hand te nemen. Ze had haar zoon niet eens gezien, zo diep was ze in gedachten verzonken. Pas toen Miles een hand op zijn moeders schouder legde, keek ze op. Het was alsof ze net wakker was geworden en keek hem met een afwesende blik aan. Zonder een woord te zeggen liepen ze omarmd de woning binnen. Holly was nog op haar werk, waar Miles op dat moment maar blij om was. "Miles? Ik heb vandaag iets ontdekt en dat was een hele grote schok voor mij. Ik ben nog steeds niet zeker wat ik er van denken moet en of ik er goed aan doe jouw mijn van mijn ontdekking te vertellen", zei ze zachtjes en nam zijn handen in die van haar. Het deed Miles pijn om zijn moeder zo in tweestrijd te zien en nam de moeilijke beslissing uit haar handen. "Ik weet wat je me nu probeert te zeggen mam". Sharon keek haar zoon verbaast aan. "En ook ik moet je iets vertellen wat niet éénvoudig voor me is. Ik weet al sinds enige tijd dat mijn vader leeft , want.....Verder kreeg hij niet de kans verder te spreken omdat ze moeder hem onderbrak "Wat? Je wist dat hij nog leefde en hebt dat mij niet verteld? Miles probeerde zijn moeder gerust te stelllen, wat niet éénvoudig was. Een moment lang probeerden beide alles in één keer te vertellen. Miles schudde zijn hysterische moeder door elkaar en schreeuwde haar toe dat ze eindelijk stil moest zijn en eerst maar eens moest lluisteren naar wat hij haar te vertellen had. Sharon keek hem verschrikt aan en werd rustiger. Het leek hem zeer ernst te zijn en toen ze plaats had genomen begon Miles over de dag te vertellen waar zijn vader hun uit de handen van de ontvoerders had gered. Hij vertelde alles wat zijn vader hun toen had verteld. Ook dat het zijn wens was geweest het aan niemand anders te vertellen. Sharon schudde alleen maar haar hoofd uit ongeloof wat ze daar hoorde. Maar nu begreep ze tenminste waarom hij nooit meer iets van zich had laten horen, terwijl hij nog leefde. Ze probeerde het tenminste te begrijpen, want éénvoudig was dat alles niet! Al die jaren heeft hij op zijn hoede moeten zijn. Uit liefde voor haar en hun zoon heeft hij zijn toekomst op spel gezet. Was altijd op de vlucht geweest, zonder iemand in vertrouwen te kunnen nemen. Maar nu zou alles veranderen. Plotseling schaamde ze zich dat ze geen moment lang meer aan Hank had gedacht. Want uit Miles verhalen had ze begrepen dat Hank diegene was die alles gedaan had dat Miles weer een normaal leven kan lijden. Ze was ongelovelijk trots op haar man en dat zou ze hem zeer zeker vertellen. Maar eerst wilde ze Miles weer treffen. Nee...niet Miles. Zijn naam bleek Brad te zijn. Vreemd was dat. Al die jaren was hij voor haar Miles geweest en nu bleek hij iemand anders te zijn. In gedachten was ze al met het voorbereiden bezig hoe ze zo snel mogelijk Brad zou treffen. Later zou ze het Hank vertellen, maar ze was bang dat Hank het niet zou begrijpen. Ze wilde gewoon weer bij Brad zijn. Met hem praten, hem aanraken. Al zou het maar voor heel even zijn. Ze wilde weten hoe ze zich nu bij hem zou voelen. Zou de vlam die toen bij hun brandde nog steeds zo groot zijn? Of brandde haar vlam nu alleen nog maar voor Hank? Ze was nu een volwassen vrouw met een volwassen zoon en de laatste jaren was Hank altijd voor haar daar geweest. Hank haar man, waar ze nu al enkele jaren een gelukkig leven mee deelde. Ook al is de vlam langzaam maar zeker tussen hun twee ontstaan en niet zoals bij Miles, nee Brad, in één keer ontvlamt, is de liefde tussen hun zeer sterk. Ze wilde Hank niet pijn doen, maar dit was iets wat ze gewoon moest doen. "Mam? hoorde ze haar zoon zeggen, ik hoop nu wel dat je nog geen contact met Brad zult opnemen. Het is nog te vroeg daarvoor. Eerst moet er een punt achter de hele zaak staan voordat dat mogelijk is. Beloof je me dat? vroeg hij ernst. Sharon knikte allleen maar haar hoofd. Ze vond dat ze niet verplicht was om haar zoon haar plannen te vertellen. Ze gaf hem een hartelijke kus en schonk hem een gelukkige lach. "Ik ben zo blij dat je je vader toch nog hebt leren kennen. Je bent een kind die uit veel liefde is ontstaan. Ook al was je leven niet zoals dat van vele kinderen, hoop ik dat je gelukkkig bent. Je had als het ware drie vaders!!! Tom, Hank en nu ook Brad. Sommige jongens zouden jaloers op je kunnen zijn!! lachte ze nu. Miles keek zijn moeder glimlachend aan. Ze was een goeie moeder, ook al was ze soms wat teveel bezorgt over hem. Ze was nog steeds een mooie vrouw en hij wist dat Brad dat ook zou vinden. Hij verheugde zich nu al op het wederzien met zijn vader en dan zou de familie voor het eerst samen zijn. Eindelijk. Moeder en zoon namen afscheid van elkaar en beide waren snel in hun eigen gedachten verzonken. Thuis aangekomen begon Sharon snel wat dingen in een koffer samen te pakken. Ze liet een brief achter voor Hank waarin ze hem schreef dat ze op weg was om met haar verleden af te rekenen. Dat het iets was dat ze moest doen, maar dat ze zo snel mogelijk weer thuis zou komen. Want haar thuis was waar hij, Hank, was. Hij is haar toekomst en Brad haar verleden. Het spijt haar dat ze niet eerst met hem persoonlijk erover heeft gepraat, maar dat zouden ze dan inhalen als ze weer terug was. Voor altijd en eeuwig. Jouw Sharon. De brief had ze in de gang op de telefoonkastje gelegt. Hank zou hem direkt zien als hij binnnen kwam. Een laatste snelle blik op de klok vertelde haar dat het nu tijd was om naar het vlliegveld te gaan. Wat ze niet merkte was dat de brief bij het dichtslaan van de deur, achter het kastje gleed en daar liggen bleef. Diezelfde avond lag ze in haar hotelkamer op bed en voelde zich als een jong meisje dat op haar eerste afspraakje wachttet. Morgen zou ze Brad weer zien!!! Die nacht sliep ze bijna niet. En ze was niet de enige. Toen Hank was thuisgekomen en Sharon niet daar was geweest, had hij aangenomen dat ze nog in de winkel aan het werk zou zijn. Maar toen ze enkele uren later nog niet thuis was, belde hij Kelly op of ze daar misschien was. Deze had haar die dag niet gezien. Toen hij Miles belde vertelde deze hem dat Sharon Brad vandaag op televisie had gezien en dat ze metelkaar over de hele geschiedenis hadden gesproken. Hank"s hart begon sneller te kloppen. Zou ze hem hebben verlaten om nu met Brad samen te leven? Nee Hank, zei hij tegen zichzelf, ze houdt van je en jij van haar. Zo"n liefde verdwijnt niet zo snel. Wacht eerst af wat ze je te vertellen heeft en dan kun je altijd nog over de toekomst nadenken. Het zal alles wel meevallen. Hij had een vermoeden dat ze nu onderweg was naar Brad. Hij vond het geen prettig idee, maar begreep haar handelen. Dat was typisch iets voor Sharon. Toch wilde hij bij haar zijn als ze Brad trof. Hij moest haar dus zo snel mogelijk nareizen. Maar het was al laat en het was niet éénvoudig nu nog een vrije plaats te vinden in het vliegtuig. Net toen Sharon in een taxi op weg was naar Brad, stapte Hank uit het vliegtuig. Hij wist niet precies waar Sharon Brad zou treffen, maar de enige plaats waarvan het logisch zou zijn, zou daar zijn waar ze Brad op de televisie had gezien. Voor het gerechtsgebouw. En hij had gelijk. Hij hoopte maar dat Brad op die dag niet aanwesend zou zijn. Er was veel verkeer en het lukte hem met veel moeite een taxi te krijgen. Ondertussen zat Sharon nerveus haar handen wrijfend in de taxi die haar naar Brad zou brengen. De chauffeur bekeek haar stiekum via zijn spiegel. Hij zag dat ze niet meer een teenager was, maar het was een mooie vrouw die daar in zijn taxi zat. Sharon merkte zijn blikken niet. Ze was ver weg in haar gedachten. Toen herkende ze de trap voor het gerechtsgebouw. De taxi stopte, ze stapte snel uit en betaalde de nieuwsgierige chauffeur. Deze wierp een laatste goedkeurende blik op Sharon voordat hij met een nieuwe gast weg reed. Ze streek afwezend door haar nu korte blonde haren. Zou Brad haar zo herkennen? Haar hart raasde. Hopelijk komt hij vandaag hier. Waar zou ze hem anders moeten zoeken. Ze hoefde hier niet verder over na te denken, omdat ze hem zag komen. Met grote stappen kwam hij dichterbij. Zijn dikke zwarte haren waaiden om zijn hoofd en zijn blik was serieus. Snel liep ze naar hem toe en ze legde hem een hand op zijn onderarm om zijn aandacht te wekken. Hij keek haar met een geschrokkenen blik aan en er stonden direkt twee politie-agenten achter Sharon. Toen Brad Sharon voor zich zag staan, leek zijn gezicht op te bloeien. Hij zei de twee mannen dat alles in orde was. Hij kende deze vrouw. De twee mannen gaven hem wat speelruimte, zodat hij met Sharon in alle rust kon praten. "Hallo Miles. Oh nee!! Sorry. Je naam is niet Miles, maar Brad", begroette ze hem met een gelukkige glimlach op haar gezicht. "Òh Sharon.... fluisterde Brad en omarmde haar vast. Nu liepen de tranen bij Sharon over haar wangen. Hij hield haar in zijn armen en kon niet geloven dat dit werkelijk gebeurde. Het was alsof ze nooit uit elkaars armen waren weggeweest. Hij kuste haar gezicht en Sharon genoot zijn aanraking. Dat ze ooit weer in zijn armen zou liggen, daar had ze twee dagen geleden nog niet durfen hopen. Maar ze realiseert ook de realiteit nu anders is. Hank is haar man en ze wil hem trouw bllijven. Ze maakt zich los uit de sterke armen van Brad en kijkt hem lachend aan. Hand in hand staan ze tegenover elkaar en weten een moment lang niets te zeggen. Brad neemt als eerste het woord. "Hank? was alles wat hij zei. "Sharon keek naar de bodem. "Ja Brad. Ik......."begon ze, toen de plotselinge rust door luide motoren verstoord werd. Beide keken ze in de richting waar het lawaai weg kwam. En toen gebeurde alles zeer snel. Uit de luid voorbij rijdende auto kwam een machinegeweer tevoorschijn en deze was op Brad gericht. Sharon haar reaktie was net wat sneller als die van Brad en de mensen rondom. Samen vielen ze op de grond. Sharon had zichzelf tegen Brad gegooid en de mensen rondom lieten zich op de grond vallen. Van overal kwam geschreeuw en de twee pollitie-agenten waren nu druk bezig op het wegrijdende auto, waaruit de vele schoten waren gekomen, te schieten. De auto had geen nummerschild, maar ze wisten wie het geweest waren. Toen de auto uit het zicht was, durfden de mensen weer omhoog te komen, maar renden zo snel mogelijk in de dichtsbijzijnde gebouwen,uit angst dat ze terug zouden komen. "Alles is weer in orde Sharon", zei Brad zachtjes en wilde opstaan. De twee politie-agenten waren nu weer naast hem. Brad merkte dat er iets niet klopte. "Sharon!!", riep hij nu in paniek en zijn ogen vlogen snel over haar lichaam. Hij maakte een gruwelijke ontdekking. Sharon bloedde. "Snel !!! Roep een ambulance!!! schreeuwde hij in paniek en hield Sharon in zijn armen. Op dat moment komt de taxi om de hoek waar Hank in zit. Deze ziet gelijk wat er aan de hand is en rent de laatste meter naar hun toe. Zijn ogen vliegen van de één naar de ander en kan zijn ogen niet geloven. Sharon lag met haar gezicht naar beneden in Brad zijn armen. Haar blonde haren lagen wild om haar heen en er vormde zich een rode plas uit bloed om haar heen. Brad en HankŒs blikken troffen elkaar. In hun ogen waren pijn te zien. Hank sloeg zijn hand voor zijn mond om het niet luid uit te schreeuwen. Hij had een misselijk gevoel in zijn maag. Brad huilde en mompelde iets wat Hank niet verstond. Hank streek de haren uit Sharon haar gezicht. Haar ogen waren gesloten.Maar Brad wilde ze niet loslaten uit angst dat het bloeden erger zou worden. De ambulance was er snel en voor de twee mannen het wisten waren ze al op weg naar het ziekenhuis. In de ambulance kwam Sharon tot zich, maar voor heel even. Ze keek zowel Brad als Hank een moment lang aan, voordat ze weer bewusteloos werd. "Het is mijn schuld, zei Brad. Hank keek hem met grote ogen aan. "Het is waar Hank. Ik hoorde de auto komen en zag het geweer. Sharon heeft me weggeduwt. Ik kon haar niet meer redden! Ik kon haar niet meer redden!" en de grote sterke man die al die jaren zo"n ondragenlijke vervolging heeft moeten verdragen viel nu samen in de armen van Hank. Ook Hank kon zijn tranen niet terughoeden. Zijn Sharon was in levensgevaar. Ze moest het redden. Wat zou hij zonder haar doen. Inmiddels waren ze in het ziekenhuis aangekomen. Sharon werd snel weggebracht en de dokters vochten nu om haar leven. Nu ontdekte Hank pas dat Brad ook gewond was, maar dat bleek mee te vallen. Het was met een verband snel verbonden en Brad had geen pijn. Nog niet. Dat kwam later pas. "Hoe wist ze dat ik nog leef?" vroeg Brad later toen ze in de wachtkamer zaten. "Ze heeft je op de televisie gezien. Ze heeft toen met Miles gepraat en deze heeft haar alles verteld. Hij moest! Hij heeft haar gezegt dat ze nog geen kontakt met je mocht opnemen, maar ... nou ja...Ik moet nu snel weg om Miles te bellen. Hij wil zeker ook komen."Hank verliet de wachtkamer met zware schouders. Hoe moest hij Miles bijbrengen dat ze moeder in levensgevaar was. Ze was nog steeds voor haar leven aan het vechten. Maar Miles was niet thuis. Ook Tom en Kelly kon hij niet bereiken. Niet wetend wat hij nu moest doen, liep hij terug naar de wachtkamer. Hier was de chirurg net binnengekomen. De beide mannen keken hem vol verwachting aan. De chirurg schudde zijn hoofd en keek hun treurig aan. Hij hoefde niets te zeggen. Ze hadden haar verloren. Ze was niet meer bij bewustzijn geweest. Het waren vijf kogels geweest die haar uit het leven hadden gehaald. Het was zeer stil in de wachtkamer. De twee mannen waren beide in hun eigen gedachten verzonken. Hank stond daar met zijn armen lleefloos naast zijn grote lichaam. Sharon. Het mocht niet waar zijn. Ze mocht toch nog niet gaan! Toen voelde hij een arm op zijn schouder. Door zijn tranen heen zag hij Brad staan. Ze sloegen de armen omelkaar heen en huilden. Ze hadden beide een vrouw verloren die bellangrijk in hun leven was geweest. Er was geen teken van jaloesie. Alleen van vriendschap. Ze hadden elkaar nu meer als ooit nodig. De lieve en mooie Sharon was niet meer en dat moesten ze nu Miles zeggen en de rest van haar familie. Het was een vreselijke thuiskomst. Geen Sharon die op Hank toegelopen kwam om hem met een hartelijke kus te begroeten. Zijn prinses was voor altijd weg. Zes jaren heeft hun geluk samen mogen duren en nu was het huis zo vreselijk leeg zonder haar. Hank had de taak het aan Miles en de rest te vertellen. Het was het moeilijkste geweest wat Hank ooit in zijn leven had moeten doen. Hij zou het gezicht van Miles nooit meer kunnen vergeten. Hierin had hij zoveel ongeloof en pijn zien liggen. Gelukkig had hij Holly die het probeerde ichter voor hem te maken. Zij was het die hielp door voor de begravenis te zorgen. Kelly en Tom waren ook te geschokt gewezen dat Holly hiervoor praktisch alleen stond. Brad kon ook niets doen vanuit de stad. Hij zag zijn zoon Miles pas op de dag van de begravenis en geen van beide had ooit gedacht dat hun tweede treffen zo treurig zou zijn. Nu was de droom van Miles om zijn ouders samen te zien waar geworden, maar op een makabere aard. Nooit zouden ze als een echt gezin kunnen uitgaan en van elkaars gezelschap genieten. Het waren vijf kogels die alles in één keer teniet had gedaan. En Hank... Miles hart deed zo pijn om deze man aan te zien Het leek alsof ook Hank"s hart had opgehouden te slagen en er was niets waardoor Miles dit kon veranderen. Alles wat ze nu konden doen was voor elkaar daar te zijn. Maar Miles vond het moeilijk om zich aan iemands schouder te leunen. Hij was weken na de dood van zijn moeder geesteijk afwezend en wilde niemand zien. De dag waarop al de mensen die van Sharon had gehouden, afscheid van deze nog zo jonge mooie vrouw hadden genomen, was de meest vreselijke dag in Miles leven. Holly had het gevoel dat hij nooit meer haar “oude Miles³ zou worden. Hij ging zoals altijd naar zijn werk, maar het interesseerde hem niet meer om nu een job voor overdag te zoeken. Ze zag hem bijna niet meer en de angst hem te verliezen was groot. Kelly, Tom, Kim en Scott probeerden haar te helpen, maar zowel Hank als Miles wilden hiervan niets weten. Hank was de avond naSharon"s begravenis op het balkon gestaan van hun gesamelijke woning. Hij hield van deze woning, omdat het Sharon"s woning was geweest. Hier waren ze gelukkig geweest. Heel gelukkig. En nu was ze weg. En het was Brad, Miles vader geweest die haar voor het laatst had vastgehouden. Ook al wist hij dat Brad haar nooit van hem zou hebben weggenomen, deed die gedachte hem pijn. Ze was in de armen van een andere man gestorven. Hank had op de rustige zee gestaard. "Het was weer een schitterende zonsondergang prinses. Net zo mooi als de eerste die we samen hebben genoten", fluisterde Hank en liep langzaam naar binnen. Hier wachtte een groot, leeg en koud bed op hem. Maar dit kon hij niet verdragen. Hij zette zich in Sharon"s lievelingsstoel en huilde.